พยายามใช้ข้าวของจนกว่าจะพังจนซ่อมไม่ได้แล้ว

ช่วงนี้กำลังอ่านหนังสือชื่อ “น้อยๆ หน่อย” เขียนโดย ฐิตินันท์ ศรีสถิต ของสำนักพิมพ์สวนเงินมีมา ที่ซื้อมาตอนงานหนังสือที่ศูนย์สิริกิติ์ เลยได้เห็นคุณค่าของทรัพยากรต่างๆ บนโลกที่ถูกใช้ไปอย่างฟุ่มเฟือย เลยเกิดความคิดว่าอยากที่จะพยายามใช้ข้าวของต่างๆ ที่มีอยู่แล้วไปจนสิ้นอายุขัยของมันหรือใช้จนซ่อมไม่ได้อีกแล้ว 

แต่ก่อนเราก็เป็นคนที่ใช้ของต่างๆ อย่างเต็มที่ไม่เคยคิดจะขายต่อเลย คือกว่าจะเลือกซื้อมาได้แต่ละชิ้นนี่คือพิจารณาดูแล้วดูอีกว่าคุ้มค่าในการใช้ในระยะยาวๆ ถึงได้ซื้อ แต่มันก็จะมีบางอารมณ์เหมือนกันที่รู้สึกว่าของใหม่ๆ มันดีกว่าของที่เรามีมากๆ แล้วก็ราคาไม่แพง จนอยากจะซื้อมาแทนอันที่ตัวเองมี ซึ่งมันก็ยังไม่พัง ใช้งานได้ดี

พออ่านหนังสือเล่มนี้ก็เลยรู้สึกว่า ไม่ได้ละ จะปล่อยให้ความคิดแบบนี้เข้ามาบ่อยๆ คงไม่ดีแน่ ต้องปรับความคิด หันมาหาทางใช้ข้าวของต่างๆ ให้คุ้มที่สุด คือใช้มันจนกว่าจะพังถึงขั้นซ่อมไม่ได้อีกแล้วไปเลย ถึงจะซื้อใหม่ ในที่นี้ก็รวมถึงเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า แม้กระทั่งรถยนต์ก็ตาม มือถือนี่ไม่ต้องพูดถึง ยังไงก็ไม่ควรเปลี่ยนใหม่เด็ดขาด เพราะมันเป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีชิ้นส่วนมากมายและมันก็เป็นพิษกับสิ่งแวดล้อมอีกด้วย

ก็มาดูกันว่าเราจะปรับตัวเองได้ดีแค่ไหน

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s