เด็กข้างบ้านกับตัวเองวัยเด็ก

วันก่อนออกไปกินข้าวกับป้าแดง ป้าแดงคุยให้ฟังว่าเมื่อตอนเด็กๆเราเนี่ยสุดๆขนาดไหน แบบว่ายายเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วยายแบบว่าตามใจสุดๆ เลยติดยายมาก จนกลายเป็นเด็กที่จะกลัวไปหมด ถ้ายายไม่อยู่ด้วย ดังนั้นเวลาที่เราไปอยู่กับใครก็ร้องหายายอยู่นั่นเอง

ดีที่โตขึ้นมา กลับมาอยู่กับพ่อกับแม่ เลยไม่ติดคนอื่นเท่าไหร่ แล้วพอไปอยู่อเมริกาก็เลยได้เรียนรู้การอยู่รอดด้วยตัวเอง กลับมาเลยโอเค ไม่งั้นนะ คงจะแย่แน่ๆชีวิตนี้

แล้วพอดีเด็กข้างบ้านก็อารมณ์ใกล้เคียงกับเราตอนเด็กเลยแฮะ เป็นเด็กผู้ชายลูกคนเล็ก พ่อกับแม่ก็เลยตามใจซะ วันนี้กลับมาบ้าน จอดรถไม่ยอมลงจากรถ จะให้พ่ออุ้ม พ่อไม่ว่าง ก็อ้อนจะให้แม่อุ้มลง ทั้งๆที่ตัวเองก็เดินลงมาเองได้แหละ แม่ก็ไม่ว่างอีกก็บอกให้ลงมาเอง ก็ไม่ยอมร้องอ้อนอยู่นั่นเอง เราเห็นแล้วมันก็สะท้อนภาพตอนเด็กขึ้นมาเลย ว่านี่เราคงเป็นแบบนี้แหละนะ เพราะว่าจำได้อยู่ทีนึงสมัยที่เริ่มจำความได้บ้างแล้ว เราไปบ้านญาติกับยาย แล้วทีนี้ยายก็เดินไปคุยกับคนอื่น เราก็แบบว่าทำตัวไม่ถูกอะ เวลาที่อยู่คนเดียว ก็พยายามมองหายายอยู่นั่นเอง มานึกแล้วก็รู้สึกสังเวชตัวเองนะ ทำไมเรามันแย่ขนาดนั้นวะเนี่ย

ตอนนี้เลยรู้สึกว่า ถ้าต้องมีลูก จะไม่ตามใจมันเด็ดขาด จะให้มันลองสู้ด้วยตัวเอง เจ็บก็ให้เจ็บ ถ้าไม่ถึงกับตายก็ให้มันลองไปเถอะ ดีกว่ามันจะไปเจ็บวันหน้า

ประสบการณ์ต่างๆสำหรับคนๆนึงสำคัญมากๆ เรื่องความเจ็บปวดทรมาณนี่ก็เป็นเรื่องที่ควรเรียนรู้ ยิ่งเราผ่านความเจ็บปวดมามากๆ มันก็เหมือนภูมิต้านทานที่ดี เวลาใครทำอะไรให้เราเจ็บช้ำ เราก็จะไม่เจ็บมาก

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s