วันนี้เป็นวันฤกษ์ดี เพราะเป็นวันที่ 9 เดือน 9 ปี (20)09 เราก็เลยถือเอาวันนี้มาเป็นวันเริ่มต้นทำสิ่งที่เราอยากจะเรียนรู้ และทดลองทำมันทุกๆ วัน วันละ 1 ชั่วโมง เป็นเวลา 5 ปี ตามที่คุณตราวุธเค้าพูดเสมอๆ ว่าถ้าเราทำแบบนี้ เราจะสามารถเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านนั้นๆ ได้เลย

เราก็เลยคิดว่าน่าจะลองทำดูเหมือนกันนะ เพราะถึงเราไม่ทำอะไรใน 5 ปีที่มันจะผ่านไปนี้ เวลามันก็จะผ่านไปอยู่ดี สู้เราเอาเวลา 5 ปีนี้มาลองทำอะไรที่เค้าว่ามันจะดีกับชีวิตเราได้ไม่ดีหรือ (คุณตราวุธเค้าพูดในวิดีโอประมาณนี้ล่ะ)

ดังนั้นเราก็เลยคิดว่าเราน่าจะหาวันเริ่มต้นในการทำอะไรซักอย่างนึงนี้ซักวันนึง ซึ่งก็มาเจอเข้ากับวันนี้พอดี ซึ่งเลขของมันก็ดูดีด้วย ตามความเชื่อแบบไทยๆ ที่ชอบเลขเก้ากัน เพราะมันเสียงคล้ายกับการ ก้าว ไปข้างหน้า

สิ่งที่เราจะลองหัดดูก็คือการเล่นดนตรีน่ะเอง ทีแรกก็ว่าจะหัดเล่นกีต้าร์ แต่มาคิดๆ ดูแล้ว กีต้าร์เนี่ยมันเล่นแล้วเจ็บนิ้ว เราคงจะเลิกเล่นเอาง่ายๆ แล้วเราเป็นคนเหงื่อเค็ม ไม่ค่อยดูแลรักษาของ โอกาสที่สายกีต้าร์จะผุพังเร็วก็น่าจะมาก เลยเริ่มมองหาเครื่องดนตรีอย่างอื่นแทน ก็มานึงถึงคีย์บอร์ด เพราะว่ามันเล่นได้โดยไม่เจ็บนิ้วแน่ แค่จิ้มๆ แล้วมันก็ไม่ได้เป็นโลหะ เป็นคีย์พลาสติก ก็น่าจะเหมาะกับลักษณะของเรา ที่เช็ดๆ เอาก็สะอาด และอีกข้อที่เราสนใจคือ เราสามารถเอามันต่อเข้ากับเครื่องคอมพิวเตอร์ เพื่อใช้มันทำเพลงก็ยังได้ แถมยังไปเจอข้อดีอีกข้อนึงที่ทำให้ตัดสินใจได้ง่ายเลยคือว่า เอเค้าก็เคยหัดเล่นมาก่อน และเล่นได้ดีระดับนึง แม้จะร้างมือมานาน แต่ก็น่าจะมีเบสิคที่ช่วยหัดให้เราได้บ้าง

วันอาทิตย์ที่แล้วเอเค้าเลยพาเราไปซื้อที่เดอะมอลล์บางแค ร้าน BNG music ที่ ทีแรกเรานึกว่ามันมีสาขาอยู่ที่วงเวียนใหญ่แค่นั้น แต่ปรากฏว่ามันมาเปิดที่เดอะมอลล์บางแคด้วย ก็เลยเหมาะเลย แล้วโทรไปถามที่ร้านเค้าก็บอกว่ารุ่นที่เราสนใจอยู่มีขายอยู่ที่เดอะมอลล์ด้วย

วันนั้นก็เลยไปยืนเลือกกันกับเอมา ทีแรกเล็ง Casio CTK-3000 เอาไว้เลย แต่ไปถึงดันเจอ Yamaha อีกสองรุ่นมาเป็นตัวเลือก ซึ่งเสียงมันดีมากจริงๆ ฟังแล้วก็อึ๊งไป เกิดอาการลังเล แต่รุ่นที่น่าสนใจมันแพงกว่า Casio CTK-3000 ไปตั้ง 3000 บาท ก็เลยคิดว่าคงไม่คุ้มและรู้สึกชอบ CTK-3000 มากกว่าอยู่แล้ว ทั้งรูปร่างและสีสัน(คีย์มันจะเป็นแบบเปียโน และตัวเครื่องสีดำ) ก็เลยตัดสินใจเอา CTK-3000 นี่แหละ เพราะมันดูจะลงตัวกับเรามากที่สุดในตอนนี้ ก็จ่ายไป 11,770 บาท (Casio CTK-3000 ราคา 11,500 + หนังสือสอนอีก 270 บาท) แต่ก็ดีที่ได้ส่วนลดจากการใช้บัตรเครดิตกรุงศรีฯ มาอีก 5% แล้วก็ได้แลกของเป็นผ้าเช็ดตัวมาอีกผืน

ก็ได้เริ่มลองหัดเล่นไปบ้างแล้ว ก็รู้สึกว่ามันสนุกดีนะ แม้จะแอบยากไปบ้าง เพราะมันเป็นการหัดเล่นเครื่องดนตรีแบบจริงจังครั้งแรกของเราเลย เพราะเรานี่ไม่เคยเล่นเครื่องดนตรีอะไรมาก่อนด้วยอะ

วันนี้ก็ถือว่าเป็นฤกษ์ดีที่จะบันทึกเอาไว้ เพื่อให้ตัวเองได้อ่านในอีก 5 ปีข้างหน้า ว่าจุดเริ่มต้นของมันคือวันนี้นะ

ยังไงก็อย่าเลิกกลางทางนะโว้ย!

เพิ่งได้มีโอกาสเช่า ความจำสั้น แต่รักฉันยาว มาดู

ไม่ได้คาดหวังอะไรมากกับหนังเรื่องนี้ แต่เห็นเค้าว่ามันดีเลยไปเช่ามาดูบ้าง

ดูแล้วชอบ!

เป็นหนังที่ดีมากเรื่องนึงเลยในปีนี้ ชอบความละเมียดละไมในความรู้สึกของหนัง การดำเนินเรื่องที่ดูไม่รู้สึกว่าอืดอาดจนทำให้หลับ

ภาพสวย การแสดงของนักแสดงก็รู้สึกว่าสมจริง ดูแล้วเชื่อในตัวละครแต่ละตัว ความปราณีตของฝ่ายศิลป์ก็ยิ่งทำให้งานออกมาดูดีมากๆ

เรื่องนี้เช่าแบบ DVD มาดู รู้สึกว่าภาพมันชัดโคตร มารู้ทีหลังจากการเปิด Commentary ฟังอีกรอบ ว่าที่มันชัดขนาดนี้เพราะถ่ายด้วยกล้อง HD ไม่ได้ใช้ฟิล์ม ก็เข้าใจว่าเมื่อถ่ายเป็นดิจิตอล พอมาโพรเซสเป็น DVD เลยไม่เกิดการสูญเสียคุณภาพไป

แล้วก็ได้รู้เทคนิคการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ ที่ผู้กำกับ(ยงยุทธ ทองกองทุน)เค้าถ่ายหลายเทค หลายมุม เพื่อเอาไปเลือกใช้ตอนตัดต่ออีกที เพราะบางทีเมื่อถึงเวลาตัดต่อจริงๆ มุมมองอื่นมันก็ช่วยเล่าเรื่องได้ดีกว่า แล้วยิ่งเป็น HD แบบนี้ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องเปลืองฟิล์มอีกต่อไป

เรื่องนี้ผมว่าเป็นหนังที่ดีอีกเรื่องนึงที่ควรจะได้ดู ถ้าหา DVD มาดูได้ก็น่าจะดี ดูจบแล้วเปิดดูอีกรอบพร้อม Commentary จะช่วยเติมเต็มให้ตัวหนังได้สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น

วันนี้เกิดนึกครึ้มขึ้นมา อยากไปเดินเวียนเทียน พอดีเอมาที่บ้าน เลยชวนไปเวียนเทียนซะเลย

ก่อนไปเอก็ไปแวะซื้อของที่เดอะมอลล์ก่อน ก็กินข้าวเย็นด้วยเลย แล้วก็ไปพุทธมณฑลกัน ไปถึงก็ราวๆ 6 โมงกว่าๆ โชคดีหาที่จอดไม่ยากนัก ก็เดินเข้าไป ฝนก็ตกลงมาเยอะเหมือนกัน แต่ไม่หนัก พอจะกางร่มเดินไปได้

วันนี้มีคนมาเวียนเทียนกันเยอะพอสมควร แต่ไม่แน่นนัก มองเห็นคนเดินเวียนรอบองค์พระกันเยอะอยู่ เราก็เดินไปตามทาง ผ่านซุ้มที่เค้ามีให้ช่วยหล่อเทียนพรรษา ก็เอาซะหน่อย

แล้วก็เดินไปซื้อดอกไม้ธูปเทียน ซื้อโคมเทียนอันละ 30 บาท แล้วดอกไม้กับธูปตามศรัทธา แล้วก็ขอเค้าต่อไฟ ก็ทุลักทุเลพอสมควร เพราะฝนมันตก ก็ต้องกางร่มไปด้วย แล้วก็จุดไฟไปด้วย แต่ก็จุดติดไม่ยากนัก เพราะลมไม่แรง

จุดเสร็จก็มาเดินรอบองค์พระกันสามรอบ เราก็พับดอกบัวไปด้วย อิอิ สนุกๆ

พอเดินเสร็จก็ได้รับหนังสือธรรมะที่มีคนเค้าพิมพ์มายืนแจกเป็นธรรมทานอยู่ ก็รับมาหนึ่งเล่ม แล้วก็ไปเดินดูเค้ามีจัดให้ทำบุญรดน้ำมนต์ไรนี่แหละ เราก็ไม่ได้ทำ ก็ไปเดินๆ ดูแล้วก็ตีระฆังที่เค้ามีจัดไว้ให้ แล้วก็เดินกลับรถ

ขากลับนี่ฝนยังตกไม่หยุดเลย แต่ก็ทำให้เย็นดีนะ

วันนี้ไปดู Transformers 2 มาในโรง IMAX ที่พาราก้อน นั่งที่นั่งแบบแถวหลังสุดเลยนะ แบบเก้าอี้นั่งสองคนอะ เอเลี้ยง 800 บาท หุหุ รอบ 5 ทุ่ม

เราก็เลยเลี้ยงข้าวเย็นกับป๊อบคอร์นโค้กแทน (คุ้ม อิอิ)

ที่ตัดสินใจดูโรง IMAX เพราะทีแรกคิดว่าจะได้ดูแบบเป็นหนังสามมิติ แต่จริงๆ มันไม่ใช่ มันแค่หนังธรรมดาสองมิติ แต่จะมีบางฉากที่จะแสดงภาพเป็นสเกลของโรง IMAX เลย

โรง IMAX

เข้าไปดูในโรงอย่างแรกที่รู้สึกเลยคือบันไดมันชัน แล้วเดินขึ้นไปบนสุดนี่มองลงมาเสียวใช่เล่น จอมันสูงจริงๆ อะ เก้าอี้แบบฮันนีมูนซีท ค่อนข้างสบายเลยล่ะ แล้วนั่งตรงกลางพอดีเลยด้วยนะ ตรงทางเดินไม่มีแถวหน้าบังเลย ก็สบายดี

ที่นั่งฮันนีมูนซีทนี่เค้าจะมีผ้าห่ม มีหมอนให้ด้วยนะ แบบว่าสบายสุดๆ

สำหรับตัวหนัง

รู้สึกคุ้มค่าที่เสียเวลาออกไปดูนะ หนังดูสนุกมีรายละเอียดเยอะดี พวก effect นี่สุดยอดว่ะ ถ้าให้คนไทยทำคงดูไปเซ็งไป หนังแนวนี้ให้อเมริกาเป็นคนทำไปอะดีแล้ว

แต่บางทีรู้สึกว่าภาพมันยังชัดได้มากกว่านี้อีกนะ คือก็เข้าใจนะว่ามันเป็นการถ่ายด้วย film ภาพมันก็จะต้องมีเบลอบ้าง ถ้าเป็นการถ่ายด้วยกล้องดิจิตอลสำหรับ IMAX โดยตรงน่าจะดีกว่านี้มาก

สำหรับฉากพิเศษที่เพิ่มเข้ามาสำหรับโรง IMAX โดยเฉพาะ ที่เค้าบอกว่ามี 4 ฉาก เราก็ไม่รู้ว่าเห็นไปกี่อัน แต่ที่ชัดๆ ก็มีสองสามอันนะ แบบว่าปกติหนังทั้งเรื่องสเกลของภาพก็จะเป็นแบบหนังปกติทั่วไป แต่บางฉากมันก็จะยืดจนเต็มจอเลย คือส่วนที่เป็นสีดำบนและล่างจะหายไป ให้รายละเอียดเต็มๆ ตามากๆ

เรื่องของ subtitle ภาษาไทย เรื่องนี้มาแปลก คือมันจะเป็นแบบจางๆ นะ จะอ่านยากมาก ถ้าตรงตัวหนังเป็นสีออกขาวๆ ซึ่งไม่เข้าใจว่าเค้าตั้งใจให้มันไม่กวนตัวหนังหรือเปล่า เพราะเราก็ไม่ได้ดูหนังมานานมาก ก็ไม่รู้ว่าสมัยนี้เค้าเป็นแบบนี้กันหมดแล้วหรือเปล่า

โดยรวมถือว่าคุ้มค่านะ หนังยาวประมาณสองชั่วโมงครึ่งออกจากโรงมาตอนตี 2 กลับถึงบ้านเกือบๆ ตี 3

พอดีว่ามีอุปกรณ์ที่เป็น External อยู่สองอันคือ External DVD writer กับ External HDD ซึ่งทั้งสองอัน เราจะต่อกับ Mac mini ผ่าน port Firewire 400 เนื่องจากว่ามันให้ประสิทธิภาพที่ดีกว่า USB เยอะ

ทีนี้น้าเราเค้าฝากจะให้ Copy แผ่น CD (ที่ตอนแรกนึกว่าเป็นแผ่น DVD) ให้กับฝรั่งที่มาบ้านแล้วเกิดถูกใจเพลงของน้าเรา เราก็เลยเอา External DVD writer มาต่อ เพราะว่าใน Mac mini ของเรามันเขียนได้แต่ CD แล้วทีนี้ เราก็อยากจะเอาพวกหนังที่เก็บอยู่ใน External HDD ไปเก็บลง DVD ด้วยซะเลย

แต่มาติดปัญหาที่ Mac mini มี port Firewire 400 มาให้แค่ช่องเดียว ทำให้ต้องเลือกเสียบเอาซักอย่าง เลยไปบ่นใน Twitter ซะ ก็เลยได้พบทางสว่างเลย @thanate คนที่ follow เราอยู่ก็มาบอกว่า Box ที่ต่อแบบ Firewire ได้มันจะมีให้เสียบต่อไปอีกอันนึงได้ด้วยนะ

ไอ้เราก็เลยลองไปเอากล่องของเรามาดู เฮ้ย มันมีจริงๆ ด้วยล่ะ มันเป็นช่องเสียบสองช่อง ซึ่งเมื่อก่อนเราก็เคยสงสัยว่ามันจะมีทำไมวะตั้งสองช่อง ก็เลยจัดแจงไปเอาสายมาเสียบต่อพ่วงกัน

จาก Mac mini –> External HDD –> External DVD writer

แล้วก็ลองเปิด CD จาก External DVD writer ดู แล้วก็เปิดไฟล์ใน external HDD ไปพร้อมๆ กัน ก็ทำงานได้ดี โอ้ววววววว สุดยอด

จากนั้นก็เริ่มลองเอาไฟล์มา burn ลง CD แต่สงสัยจะใส่ข้อมูลเยอะไป เลยเปิดไม่ได้เลย พอลองใส่น้อยลงก็ใช้ได้ปกติ

แล้วก็จัดการย้ายไฟล์หนังที่โหลดๆ มาไปเก็บลง DVD ซะ แล้วสุดท้ายก็ทำการ Copy CD ของน้า

สำเร็จลงด้วยดี เย้

งานนี้ต้องขอบคุณเว็บ twitter.com นะเนี่ย คือบางทีปัญหาพวกนี้ เราก็ไม่คิดว่ามันจะมีทางออกทางอื่น และเราก็คงไม่ไปเสียเวลาโพสต์ถามในเว็บบอร์ดต่างๆ แน่ๆ เพราะเราก็คิดว่ามันคงจะไม่มีวิธีแบบนี้ แต่กับ twitter เนี่ย มันเป็นการบ่นที่มีคนบางคนจะได้เห็น แล้วถ้าเค้าคนนั้นเคยเจอเหตุการณ์ทำนองเดียวกัน และมีทางแก้ปัญหา หรือมีข้อมูลที่จะทำให้มันเป็นเรื่องง่ายขึ้น เค้าก็อาจจะส่งมาบอกเรา ซึ่งมันก็ไม่แน่ว่าจะเวิร์คหรือเปล่า แต่ครั้งนี้มันก็พิสูจน์แล้วว่ามันเวิร์ค

เห็นคุณ @kohsija เค้าใช้ ก็เลยจะลองใช้ดูมั่งเท่านั้นล่ะ

ตอนนี้อารมณ์แบบว่า อยากจะปั้นโมเดลหุ่นยนต์ คือมานั่งๆ นึกดู ว่าตัวเองชอบอะไร ก็มานึกถึงว่าเราชอบกันดั้ม เราชอบหุ่นยนต์ เราชอบปั้นโมเดล เราชอบอะไรที่มันแรงๆ รสจัดๆ

ก็เลยว่า น่าจะเอามันมารวมกันซะ โดยออกมาเป็น โมเดลหุ่นยนต์ที่มีท่าทางที่แสดงออกถึงอารมณ์หรือแอคชั่นแบบรุนแรง คือมันจะไม่ได้มาแนวๆ แข็งๆ ทื่อๆ แบบหุ่นยนต์ปกติทั่วไป แต่มันจะฉีกกฏเกณฑ์ของพื้นผิวที่แข็ง มันจะยืดหยุ่นกว่าที่ควรจะเป็น มันจะพริ้วไหวเหมือนมนุษย์ มันจะมีอารมณ์ที่รุนแรงแบบรู้สึกได้จากท่าทางของมัน

ตอนนี้ก็เลยว่าน่าจะเริ่มลองๆ มาทำอะไรแบบนี้ดูซักที ให้มันมีอะไรแปลกใหม่ในชีวิตขึ้นมาบ้าง ถ้าเราสนุกกับงานนี้มากๆ ก็ไม่แน่ว่าอาจจะทำเป็นอาชีพเสริมไปเลยก็น่าจะได้

หลังจากที่ได้ลองเอา iPhone ของพ่อมาเล่นอยู่พักนึง ก็เลยพบว่ายังมีข้อดีของ Clie NR70V ที่เหนือกว่า iPhone (อารมณ์องุ่นเปรี้ยวนะเนี่ย)

1. มันพับหน้าจอได้ สามารถพลิกซ่อนจอได้
2. มันมี keyboard ในตัว ทำให้เวลาจะพิมพ์อะไรมันจะรู้สึกดีกว่า virtual keyboard (สำหรับผมนะ เพราะผมเป็นคนนิ้วใหญ่ พิมพ์บน iPhone แล้วผิดบ่อยมาก)
3. กล้องของมันหมุนกลับมาถ่ายตัวเองได้ ทำให้สามารถใช้เป็นกระจกยามฉุกเฉินได้ด้วย
4. มัน Sync กับหลายๆ เครื่องได้ ไม่ต้องอิงอยู่กับเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องเดียว!
5. มันมีโปรแกรมที่เอารูปถ่ายมาเขียนข้อความ หรือวาดอะไรลงไปได้ (Clie Paint)
6. มันใช้ Stylus ได้ ดังนั้นมันจึงสามารถที่จะใช้วาดอะไรจริงๆ จังๆ ได้พอสมควร (ดูงานที่ผมใช้ Clie วาดที่นี่ได้ครับ http://dogdoy.exteen.com
7. มันมีปุ่มกดถ่ายรูปที่กดง่ายๆ พอกดแล้วมันจะเข้าโปรแกรมถ่ายรูปทันที สะดวกรวดเร็วสุดๆ
8. มันมี remote แถมมาให้ด้วย เวลาฟังเพลงใช้รีโมทแล้วสะดวกมากๆ 
9. มันมีช่อง IR (อินฟราเรด) ทำให้ใช้เป็นรีโมทเปิดปิดทีวีได้เลย (อันนี้ผมใช้บ่อยมาก)
10. มันสามารถ Back up ข้อมูลในตัวลงเก็บใน Memory Stick ได้เลย ถ้าเครื่องเจ๊ง ก็เอาข้อมูลกลับมาได้ทันที!

แต่ถ้านับข้อดีของ iPhone ที่เหนือกว่า Clie NR70V แล้วน่าจะเกิน 10 ข้อ -_-’ แต่ก็นั่นแหละครับ มันเป็นข้อดีที่ผมไม่รู้สึกว่ามันสำคัญ ดังนั้นใช้เจ้า Clie NR70V ต่อไปน่ะดีแล้ว ^ ^

เมื่อวันพุธที่ผ่านมา ไปร่วมงานแต่งงานญาติ เป็นญาติที่ไม่สนิทมากเท่าไหร่ เป็นงานแต่งของหลานยาย ที่เป็นน้องสาวของยายแท้ๆ ของเรา ซึ่งหลานสาวคนนี้ก็เป็นลูกของของญาติที่ไปแต่งงานกับชาวสวีเดน ก็เลยมีครอบครัวชาวสวีเดนมาด้วยอีก 7 คน

งานนี้มีญาติหลากหลายพอสมควร ก็ได้เจอคุณยายนวย ที่เป็นพี่สาวของยายแท้ๆ เรา และก็ยายเนื่องที่เป็นน้องคนสุดท้อง (ตาชิต, ยายเล็ก, ยายไท, ยายนวย, ยายเนื่อง) ซึ่งวันนี้ยายนวยก็ได้มาเจอกับยายเนื่อง ยายนวยอายุ 80 แล้ว แต่ยังช่วยตัวเองได้มาก แข็งแรง คงเป็นเพราะว่าแกอยู่คนเดียวที่ต่างจังหวัด ไม่ยอมย้ายมาอยู่กับลูกๆ ในกรุงเทพฯ แกก็จะเป็นคนแรงๆ เราก็เพิ่งได้เจอกับตัวเองวันนี้นี่เอง

ยายนวยแกจะมีปมในใจที่รู้สึกฝังใจกับคำพูดของลูกสาวคนนึงของแก(แกมีลูก 10 คน) คือไปพูดว่าจะไม่ยอมเลี้ยงแกไรงี้ เลยงอนทุกทีที่นึกถึง แล้วก็จะร้องไห้ ซึ่งก็ดูน่าสงสารเหมือนกัน แต่แกจะเป็นคนแรงด้วยล่ะ เวลาแกงอนปั๊บนะ บางครั้งก็เดินกลับบ้านเลย ไม่สนใจใคร เห็นแล้วก็สงสารลูกๆ แกเหมือนกันเรียกว่าหนักเอาการเลย

ยายเนื่องนี่ยังเป็นน้อยกว่าเยอะ เพียงแต่ยายเนื่องนี่จะมีอาการหลงๆ ลืมๆ ที่เป็นปัญหา แล้วก็ค่อนข้างจะป่วยง่าย

วันนี้ยายนวยแกก็มีอาการงอนหลายรอบ หลานๆ ก็พยายามช่วยกันชวนคุยเรื่องอื่น เปลี่ยนเรื่องไปเรื่อย อ้อ ยายนวยนี่แกเสื้อเหลืองเต็มตัวเลยนะ เคยมีลูกค้ามาซื้อของที่ร้านแก พูดชมทักษิณเข้าหน่อย แกไล่จะเพิดออกนอกร้านกันไปเลย เหอๆๆ

ดีที่ญาติๆ จะไม่มีใครเป็นเสื้อแดงแบบเต็มตัว(หรืออาจจะไม่กล้าแสดงตัวก็ไม่รู้) แต่ส่วนใหญ่ก็จะสนับสนุนเสื้อเหลืองกันทั้งนั้นเลย รวมทั้งพ่อแม่เราด้วย

งานวันนี้จัดที่บ้านน้าจิ๋ม บ้านน้าจิ๋มอยู่ในหมู่บ้านไม้อิงธาร น้ากริชแฟนน้าจิ๋มเล่าให้ฟังว่าที่หมู่บ้านนี้มีการขุดคลองเป็นรูปมังกรด้วยนะ อ้อ แถมบ้านฝั่งตรงข้ามคลองหลังบ้าน คือบ้านของวิลลี่กับแหม่ม แมคอินทอช เลยนะ ถ้าเป็นสมัยก่อนเราคงจะกรี๊ดๆๆ เพราะชอบแหม่ม คัทลียา มากกกกก

งานแต่งวันนี้มีการเลี้ยงพระตอนเช้า แล้วก็เลี้ยงข้าวเที่ยง แล้วก็มีพิธีรดน้ำสังฆ์ด้วยนะ แล้วก็มีพิธีหมั้น ก็วุ่นๆดี แต่ได้แม่เรานี่เป็นคอยบอกว่าต้องทำอะไรยังไงบ้าง ก็ช่วยได้เยอะ

ทีแรกวันนี้ญาิติๆ จะตั้งวงเล่นไพ่กัน แต่ยายเราเกิดเจ็บตาขึ้นมา เลยไม่อยู่เล่น ก็เลยมีญาติกลุ่มที่ยังอยู่เล่นกัน

วันนี้กลับบ้านมาตอน 3 โมงเย็น ดีที่น้าบิ๊กเป็นคนขับรถให้ก็เลยสบายหน่อย กลับมาบ้านส่งพ่อแม่กลับบ้าน เราก็สลบหลับเลย แบบว่าเมื่อคืนนอนดึกตื่นเช้า แล้ววันนี้ที่งานก็ร้อน เลยยิ่งเพลีย

แต่ตอนกลางคืนก็ยังไปว่ายน้ำได้นะ

เมื่อวานนี้วันที่เสื้อแดงยุติการชุมนุมแล้ว ตอนเย็นก็เลยต้องออกไปพักผ่อนซะหน่อย เลยไปเล่นน้ำที่สวนน้ำของเดอะมอลล์บางแค เพราะว่าบัตรสมาชิก VIP มันใช้เข้าสวนน้ำได้ฟรี

ไปถึงก็ราวๆ 5 โมงเย็น ก็เข้าไปแล้วก็เดินดูรอบๆ ก่อนรอบนึง แล้วก็เข้าไปเช่าล็อคเกอร์กับหมวกว่ายน้ำ ที่นี่เค้ามีกฏว่าต้องสวมหมวกว่ายน้ำด้วย ก็ดีเหมือนกันเพราะว่าป้องกันความสกปรก

ค่าเช่าหมวกว่ายน้ำแค่ 15 บาท แต่จะต้องเสียค่ามัดจำ 50 บาท ค่าเช่าล็อคเกอร์ 10 บาทค่ามัดจำ 40 บาท แล้วเราก็เอาของใส่ตู้ แล้วก็เอากุญแจคล้องคอ แล้วก็ลุ้ย!

ที่นี่เค้าจะมีเป็นเหมือนคลองที่ต้องว่ายกันไปในทางเดียวกัน ก็ยาวใช้ได้ แต่ถ้าจะขึ้นก็มีให้ขึ้นหรือลงหลายๆ จุด เด็กเล่นกันเยอะมาก ผู้ใหญ่ก็เยอะ ส่วนมากมากับลูก

สาวๆ นี่น้อยมาก ที่สวยๆ นี่แทบไม่มี -”-

แล้วเค้าก็จะมีอีกโซนนึง เป็นแบบคล้ายๆ สระปกติ คือจะลึกสุดประมาณ 160 cm และจะกันเอาไว้เลยว่าเป็นโซนที่เอาไว้สำหรับใช้ว่ายเพื่อออกกำลังกาย ต้องว่ายไปในแนวเดียวกันเท่านั้น เค้าจะมีคนคอยดูและพูดใส่โทรโข่งเตือนอยู่ตลอด

เราเข้าไปลองว่ายดูนิดหน่อย เพราะคนเยอะมาก ก็เลยไปลองเล่นสไลเดอร์ดูดีกว่า

สไลเดอร์ที่นี่มีสองแบบ คือแบบที่เล่นต้องใช้ห่วงรองนั่ง กับแบบที่ไม่ต้องใช้ห่วง แบบที่ใช้ห่วงจะต้องใหญ่กว่า และก็ไม่สูงมากนัก เหมาะกับเด็กๆ เราไม่เช่าห่วงเลยขึ้นเล่นแบบอันสูงดู

แบบอันสูงนี่จะต้องขึ้นไปข้างบนค่อนข้างสูงเลยทีเดียวแหละ แล้วก็คนต่อคิวรอกันเยอะมาก เพราะเค้าจะเข้มงวดเรื่องความปลอดภัยเอามากๆ เลย ต้องรอให้คนก่อนหน้าเราลงไปถึงข้างล่างก่อน เราถึงจะเล่นได้ รอจนตัวแห้งถึงได้เล่น

เล่นครั้งแรกเราไม่รู้ ก็นั่งเฉยๆ กะว่ามันคงจะลื่น ที่ไหนได้ ไม่ไปแฮะ ก็พยายามจะดันๆ ด้วยมือ แต่ก็ยังไม่ไป ดีที่คนคุมเค้าบอกให้นอนลงไป ก็เลยนอน เอ้อเหอ ทีนี้ล่ะ เร็วเลย พุ่งจู๊ดๆๆๆ รู้สึกตื่นเต้นดีเหมือนกันนะ แต่เรื่องความปลอดภัยดูจะใช้ได้ทีเดียว

ลงมาถึงข้างล่างแล้วก้นกระแทกเจ็บจริงๆ แบบว่าน้ำมันตื้นอะ แต่ก็ยังไม่หายมัน เลยไปลองอีกรอบ ก็เหมือนเดิมกระแทกอีก อูย …

เล่นเสร็จก็ไปว่ายออกกำลังบ้าง เพราะตั้งใจจะมาออกกำลังด้วย ก็เลยพยายามว่ายไปกลับ ไม่รู้กี่รอบเหมือนกัน แต่ก็ต้องพยายามหลบคนที่ว่ายสวนกันมาด้วย วุ่นพิลึก

ว่ายจนเหนื่อยก็ไปอาบน้ำ ห้องน้ำที่นี่คนรอคิวเยอะมาก ถึงจะมีเยอะ แต่ก็ไม่พอ เพราะว่าแต่ละคนอาบกันนานอะ เรากว่าจะได้อาบก็รอนานเลย

อาบเสร็จก็ไปเดินซื้อของ ออกมาเห็นมีรถไฟเหาะด้วยแฮะ 30 บาท แต่ต้องแลกคูปองเลยเอาไว้ก่อน

แล้ววันนี้ก็เกิดอยากลองอาหารญี่ปุ่นร้านยาโยอิ เห็นราคาไม่แพงมาก ชุดปลาซาบะย่างแค่ 109 บาท ก็เลยลอง แต่ก้าวแรกที่เข้ามาในร้านรู้สึกเลยว่า ไม่โดน บรรยากาศแปลกๆ ไม่น่ากินอะว่างั้น

ก็ลองสั่งชุดปลาซาบะย่างซีอิ้วมากิน แล้วก็น้ำชาเขียวเย็น แล้วก็เกี๊ยวซ่า อาหารไม่ถือว่าเร็ว หรือเพราะเรากำลังหิวและคนเยอะด้วยมั๊ง

ปลาซาบะมาถึงเราก็จัดจากตักกิน อะจ๊าก ดันกินส่วนที่เค้าทำไหม้พอดี ขมปั๊ดเลย จะคายใส่กระดาษ อะจ๊าก กระดาษทิชชูหมดอีก -_-’

เลยต้องทนอมไว้ตั้งนาน เฮ้อ ผิดหวังอย่างแรงตั้งแต่คำแรกเลย แล้วข้าวก็ไม่ค่อยอร่อยอะ นิ่มเกิน แล้วซอสราดซาบะก็หวานจัดเกินไปอีก เฮ้อ

ส่วนเกี๊ยวซ่าก็เฉยๆ ไม่ได้รู้สึกว่าโดดเด่นอะไร สรุปแล้วจ่ายไป 189 บาท ถือว่าไม่คุ้มอย่างแรง

ตั้งใจไว้เลยว่า ถ้าอยากกินอาหารญี่ปุ่น จะไม่แวะมาร้านนี้อีกแล้ว ยอมจ่ายแพงขึ้นไปกินฟูจิ หรือ เซ็น คุ้มกว่า