ไม่เลวเหมือนกันนะสำหรับการเดินทางจากกรุงเทพฯ มาชัยนาทด้วยรถทัวร์จากขนส่งสายใต้ใหม่ เพราะปกติถ้าจะไปชัยนาทต้องไปขึ้นรถทัวร์ที่ขนส่งสายเหนือหมอชิต ซึ่งจากบ้านเราที่อยู่พุทธมณฑลสาย2 นี่ต้องนั่งรถเมล์ไปนานเลยกว่าจะถึง ถ้ามาขึ้นที่สายใต้ก็จะช่วยย่นระยะทางไปได้เยอะ

แต่การเดินทางไปชัยนาทจากขนส่งสายใต้ก็ไม่ใช่เรื่องที่สะดวกอะไรเท่าไหร่ เพราะรถที่จะไปถึงชัยนาทไม่มี ต้องอาศัยรถที่วิ่งไปสุพรรณบุรี แล้วเราก็ไปลงที่ท่าช้าง แล้วต่อรถอีกคันที่จะไปนครสวรรค์ไปลงชัยนาทอีกต่อ แต่มันก็มีข้อดีตรงที่ว่า รถที่ไปนครสวรรค์คันนี้มันจะวิ่งผ่านถนนหน้าบ้านพ่อกับแม่ที่ชัยนาทเลย ทำให้ไม่ต้องหารถนั่งเข้ามาหรือให้ใครไปรับ

แต่ข้อเสียที่เจอก็คือมันใช้ระยะเวลายาวนานมาก รถออกจากสายใต้ใหม่ 13.20 น. กว่าจะไปถึงท่าช้างก็ราวๆ 4 โมงเย็น แล้วก็ต้องนั่งรอรถที่จะไปนครสวรรค์อีกราวๆ 30 นาที แล้วกว่าจะมาถึงบ้านก็ราวๆ 5 โมงครี่งโน่นน่ะ ถ้านั่งรถทัวร์จากหมอชิตมาชัยนาทอาจจะใช้เวลาแค่ 3 ชั่วโมงเท่านั้น แต่ก็อาจจะเสียเวลาตอนเดินทางไปที่หมอชิตนี่แหละ แล้วรถที่นั่งมาก็จะเป็นรถปรับอากาศแต่แอร์ไม่เย็น ก็นั่งมาพอไม่ร้อนได้ ดีที่ช่วงนี้อากาศเย็นเลยสบายหน่อย

แต่สิ่งที่เราชอบในการเดินทางแบบนี้ก็คือ บรรยากาศ ภาพของผู้คนที่อาศัยรถทัวร์หรือรถบัสกลับบ้านมีหลากหลายมาก ดูแล้วมันอบอุ่นยังไงไม่รู้ เราคงจะคุ้นเคยกับบรรยากาศต่างจังหวัดแบบนี้มากกว่าบรรยากาศรถเมล์คนแน่นๆ ในกรุงเทพฯ ถ้าเราไม่ต้องเร่งรีบอะไร รถทัวร์แบบนี้มันก็เหมาะดีนะ คงจะมีโอกาสได้ใช้บริการอีกในอนาคต

แต่สิ่งที่เราขนออกมาคือเสื้อผ้าจำนวนหนึ่ง Mac mini, Aspire One, Kindle ซึ่งเป็นสิ่งที่เราต้องเอาไว้ใช้ทำงาน ซึ่งมันเพียงพอแล้วสำหรับเราในการอยู่ที่นี่ เพราะว่าที่นี่มีของกินเพียบ แม่ชอบซื้อขนมมาตุนไว้ให้พ่อกิน ซึ่งพ่อก็กินไม่ทัน เรามานี่โละไปหลายอย่างเพราะหมดอายุไปแล้ว

ผลจากการอยู่มาเดือนกว่าและไม่ได้กลับไปบ้านที่กรุงเทพฯ เลย ก็ทำให้เห็นว่าของที่อยู่ที่กรุงเทพฯ นั้น มันไม่จำเป็นกับการใช้ชีวิตของเราเลย

ทีแรกเรายังไม่ได้คิดเรื่องจะย้ายมาอยู่ที่ชัยนาทแบบถาวรในเร็วๆ นี้ แต่ก็เคยคิดมาบ้างว่ามาอยู่กับพ่อกับแม่น่าจะดีในช่วงที่พ่อกับแม่เริ่มอายุเยอะขึ้นๆ แต่สาเหตุที่ทำให้เราต้องคิดที่จะย้ายมาถาวรก็คือตอนที่แม่บอกจะซื้อรถใหม่ให้เรานี่แหละ เพราะรถเราที่จมน้ำอยู่ที่กรุงเทพฯ จะเอาไปซ่อมก็อาจจะไม่คุ้มแล้ว แล้วโดยส่วนตัวเราเองนี่ไม่อยากจะใช้รถแล้ว คือหมดคันนี้ก็คิดว่าจะไม่ซื้อแล้ว แต่แม่ก็ยืนยันว่าเราจะต้องมีรถ ถ้าให้เราซื้อเองคงไม่ปัญญา จะให้หาเงินมาผ่อนก็อาจจะพอไหว แต่เราไม่คิดจะซื้ออะไรเงินผ่อน(แต่ก่อนนี้ก็ยังไม่เคยนะ)

คือเราคิดว่าถ้าซื้อรถใหม่มา เราก็เอามาจอดไว้มากกว่าขับแน่ๆ แล้วการเอารถมาจอดเสียส่วนใหญ่มันก็ไม่คุ้มกับค่าดูแลรักษาต่างๆ อยู่กรุงเทพฯ ก็ไม่ได้จำเป็นอะไรที่ต้องใช้รถ เลยไม่อยากใช้ีอีกต่อไป แล้วก็เป็นเรื่องของการที่เราต้องการจะตัดภาระในการครอบครองสิ่งของต่างๆ ด้วย

แล้วเราก็เลยมาคิดว่ามันจะมีหนทางไหนบ้างไหมนะ ที่จะทำให้แม่ยอมไม่ซื้อรถใหม่ให้เรา โดยแม่ให้เหตุผลว่าเผื่อแม่เข้าไปกรุงเทพฯ จะไปไหนเราจะได้ขับรถไปให้ได้ ซึ่งมันก็ทำให้เราเถียงไม่ได้เลย

แต่แล้วเราก็ปิ๊งไอเดียว่าถ้าเราย้ายมาอยู่ที่ชัยนาทซะเลยล่ะ ซึ่งแม่ก็จะไม่มีเหตุผลที่จะต้องซื้อรถใหม่ให้เราอีกแล้วเนื่องจากเราสามารถใช้รถของพ่อหรือแม่ได้

แล้วยังมีเหตุผลดีดีอีกหลายอย่างของการที่เราจะย้ายมาอยู่ที่ชัยนาท เช่น

• เราจะได้มาอยู่ดูแลพ่อกับแม่(แม้ตอนนี้แม่จะดูแลเราซะมากกว่า )
• เราจะได้ไปวัดทุกวันพระกับพ่อ เพราะถ้าเราอยู่พ่อจะมีเพื่อนไป เราก็มีโอกาสได้ไปด้วยเช่นกัน ถ้าอยู่กรุงเทพฯ เราก็คงไม่ได้ไป
• เราจะได้ใช้ทรัพยากรที่บ้านร่วมกันกับพ่อและแม่ ซึ่งเราคิดว่ามันจะดีกว่าการที่เราแยกไปใช้คนเดียวอีกบ้านนึง
• เราจะประหยัดค่าเน็ตไปได้ เพราะไม่ต้องมาเสียเงินจ่ายสองบ้าน แถมพ่อก็ไม่ค่อยได้ใช้ด้วย
• เรื่องการกินการนอนของเราก็จะดีขึ้น เพราะเราจะกินพร้อมกับพ่อ นอนแม่ก็จะคอยมาดูว่านอนหรือยัง
• แล้วถ้าพ่อจะไปกรุงเทพฯ เราก็ยังช่วยขับไปได้ เพราะปกติพ่อจะเป็นคนขับจากชัยนาทมากรุงเทพฯ ซึ่งเราว่ามันอันตรายเหมือนกัน น่าเป็นห่วง แต่จะให้เราขับมาเยี่ยมพ่อกับแม่บ่อยๆ เราก็คงไม่ไหวเรื่องค่าน้ำมัน -*-
• แล้วมาอยู่นี่เราก็ได้สูดอากาศดีดี ได้อยู่กับต้นไม้รอบบ้าน ดอกไม้มากมายที่แม่ปลูกเอาไว้ แถมมีหมาที่แม่เลี้ยงไว้ให้เล่นด้วย
• แล้วรถ CRV ของพ่อก็น่าจะมีโอกาสได้ใช้มากขึ้น เพราะดูแล้วตอนนี้พ่อจอดเอาไว้เฉยๆ เลย รู้สึกไม่คุ้มค่าเลย
• แล้วตอนเย็นเราอาจจะมีโอกาสได้ขับรถไปส่งพ่อกับแม่ที่คลีนิค เพราะตอนเย็นหลังคลีนิคจะเป็นตลาด ทำให้หาที่จอดรถยากมาก ถ้าเราไปรับไปส่งได้ก็จะได้ไม่ต้องหาที่จอดรถให้วุ่นวาย
• แถมอยู่นี่เราได้ดูทีวีตลอดได้รู้ข่าวต่างๆ เพราะแม่ชอบดูข่าว ThaiPBS ซึ่งเราก็ชอบช่องนี้อยู่เลย อยู่ด้วยกันได้

สรุปแล้วมันมีแต่ข้อดีทั้งนั้นเลยนะเนี่ย เราก็เลยบอกพ่อไปว่าจะย้ายมาอยู่ที่ชัยนาทแบบถาวรนะครับ ซึ่งพ่อก็คิดว่าดี แม่ก็เห็นด้วย แล้วก็คงล้มเลิกโครงการซื้อรถใหม่(ฮี่ฮี่)

ตอนนี้เราก็เริ่มๆ จะปรับตัวเข้ากับการอยู่ที่นี่ละ แต่จริงๆ ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลยแหละ ก็นอนห้องแม่น่ะแหละ

น้ำท่วมนี่มันก็มีข้อดีเยอะอยู่เนอะ

ซึ่งเราเองก็คิดๆ อยู่แล้วล่ะว่าเหตุการณ์นี้อาจจะเกิดขึ้นได้ เพราะดูแล้วน้ำมันยังสูงขึ้นเรื่อยๆ โอกาสที่พลาสติกที่ห่อไว้มันจะหลุดก็มี แต่ก็ไม่เป็นไร ใจนึงก็เริ่มคิดแล้วว่า ถ้าค่าซ่อมมันแพงมาก ก็คงจะขายต่อไปเลยถูกๆ และก็คงจะเลิกใช้รถยนต์ละ เนื่องจากว่าเราก็เห็นว่ารถนี่มันเริ่มเป็นภาระกับเรามากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยอายุรถที่มากขึ้น เกือบ 20 ปีแล้ว แล้วช่วงหลังเราก็ขับรถน้อยมากๆ และบางครั้งที่ต้องขับก็เพราะต้องให้มันได้ใช้บ้าง ดีที่ช่วงหลังมีขับไปวัดผาฯ ก็เลยทำให้มันได้วิ่งไกลๆ บ้าง แต่ส่วนใหญ่มันก็จะจอดนิ่งอยู่ในโรงรถน่ะแหละ

อีกจุดนึงที่เราเห็นว่าเราไม่ควรมีรถเพราะว่า เวลาพ่อมากรุงเทพฯ ที่จอดที่มีที่เดียวในโรงรถเราก็จะต้องยกให้รถพ่อมาจอด เราก็จะไปจอดในพุ่มไม้ตรงข้ามบ้านแทน ซึ่งเราว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าเราไม่มีรถก็คงจะดีกว่า

แล้วอีกอย่างคือเราเองก็ไม่ค่อยถนอมรถซักเท่าไหร่ หลายๆ อย่างก็ยังไม่ได้เอาไปซ่อม ไม่เหมาะที่เราจะมีรถเป็นของตัวเองเล้ย

และเหตุผลอีกอย่างนึง คือการที่เราไม่มีรถ จะทำให้เราหมดภาระที่ยิ่งใหญ่ของเราไปได้อีกหนึ่งเรื่อง ที่จะทำให้เราสามารถที่จะตัดสินใจบวชได้อย่างสะดวกใจมากขึ้นอีกนิด ไม่ต้องมาคอยห่วง ว่ารถจะเป็นยังไง ใครจะดูแล จะขายดีไหม

แต่แต่แต่ … ถ้ารถมันยังพอจะซ่อมแล้วคุ้มค่า เราก็คิดไว้อีกทางนึงเหมือนกันคือจะทำการดัดแปลงรถคันนี้ซะใหม่เลย อาจจะเอาเบาะหลังออกแล้วทำเป็นที่ใส่ของหรืออะไรก็ว่าไป คือปรับปรุงใหม่ไปเลย ให้กลายเป็นแบบใหม่ไปอะไรแบบนี้

ไว้หลังน้ำลดแล้วค่อยมาดูกันอีกที

แรกเริ่มก็รู้ข่าวว่านครสวรรค์น้ำท่วม คันกั้นน้ำแตก น้ำทะลักเข้าเมืองนครนครสวรรค์อย่างรวดเร็ว จนเพื่อนเราที่อยู่ในตัวเมืองต้องอพยพ รถและข้าวของมากมายต้องจมน้ำ ก็ติดตามข่าวมาเรื่อยๆ ว่าน้ำเข้าไปท่วมที่อยุธยาแล้ว ช่วงนั้นก็ท่วมชัยนาทบ้านของพ่อกับแม่ น้ำสูงอย่างที่ไม่เคยสูงมาก่อน ท่วมบ้านที่ปลูกในบ่อน้ำไปเรียบร้อย

แล้วก็มีข่าวมาทุกวันว่าน้ำจะท่วมกรุงเทพฯ ไหม แล้วมีการป้องกันยังไงกันบ้าง ช่วงนั้นก็ติดตามข่าวตลอดก็พยายามหาข้อมูลว่าน้ำจะท่วมบ้านเราไหม ถ้าท่วมแล้วจะสูงแค่ไหน ก็เจอว่าจะท่วมราวๆ 10-20 ซม. แค่นั้นเอง (ตอนหลังมารู้ว่า 10-20 ซม. ที่ว่านี่คือระดับบนถนนใหญ่ ซึ่งอยู่สูงกว่าระดับบ้านเราเมตรนึง …) ก็เลยคิดว่าอย่างมากก็คง 50 ซม. ซึ่งบ้านเราสูงกว่าถนนหน้าบ้านตั้ง 60 ซม. น่าจะรอดนะ ก็เลยชิวๆ ไป ไม่ค่อยได้เตรียมตัวอะไรเท่าไหร่ มีขนของไปไว้ชั้น2 บ้าง แต่ก็ทำแบบไม่ได้คิดว่าจะท่วมแน่ๆ

จนวันที่น้ำมาถึงบางใหญ่นั่นแหละ แล้วมีการอพยพกันจ้าละหวั่น ทำให้รู้สึกแล้วว่ามันน่ากลัวกว่าที่คิดเอาไว้ และน้ำอาจจะสูงกว่าที่คาด ตอนนั้นก็ราวๆ วันที่ 24 ตุลาคม 2554 ก็ได้ผ้าพลาสติกจากเอมาหุ้มรถเอาไว้ก็คิดว่ายังไงรถก็น่าจะรอดถ้าน้ำท่วมสูงราวๆ 1 เมตร ช่วงนั้นก็ค่อยๆ ย้ายทุกอย่างมาอยู่ข้างบน กินก็มากินข้างบนแทน จนวันที่ 28 ที่มีข่าวแล้วว่าเขตทวีวัฒนาที่อยู่เหนือเรานั้นได้มีคำสั่งให้อพยพออกจากพื้นที่กันแล้วเนื่องจากน้ำท่วมสูงมาก เราก็ยังชิวนิดๆ กะว่าคงไม่หนักมาถึงเขตบางแคหรอกมั๊ง ช่วงนี้ก็ได้พี่กบที่มาจากชัยนาทมาช่วยก่ออิฐบล็อคกันน้ำเข้าบ้านไว้สูงสามชั้นเลยทีเดียว กะว่าน้ำคงไม่เข้าแน่ละ แม้บ้านจะต้องเละเทะ แต่ก็อุ่นใจมากขึ้นหน่อย

แล้ววันที่ 29 ตุลาคม น้ำก็มาถึงหน้าบ้านเรา มีน้ำเจิ่งนองที่หน้าบ้าน พอวันที่ 30 ตุลาคม น้ำก็เริ่มเอ่อมากขึ้นๆ อย่างรวดเร็วมันขึ้นเร็วมากๆ ตอนเช้ายังขึ้นมาแค่ตาตุ่ม แต่พอตอนเย็นมาขึ้นมาถึงในโรงรถเลยทีเดียวขึ้นมา 10 ซม.แค่ครึ่งวัน ช่วงนี้เราก็เร่งทำการปิดประตูหลังบ้าน อุดรูรั่วด้วยซิลิโคน พยายามอุดทุกช่องทางที่คิดว่าน้ำอาจจะเข้ามาได้

พอวันที่ 31 น้ำขึ้นมาถึงล้อรถแล้ว ตอนนี้รถเล็กเริ่มเข้ามาได้ลำบากมากๆ เราเองก็ขี่จักรยานออกไปซื้ออาหารไม่ได้แล้ว วันนี้เริ่มมีการใช้เรือพายกันในหมู่บ้านแล้ว น้ำสีเหลืองๆ น้ำตาลๆ ดูสกปรกมากทีเดียว ตอนกลางวันนี่น้ำยังไม่มาถึงบริเวณขอบปูนหน้าบ้าน แต่ตอนกลางคืนเราลงไปดูอีกทีน้ำขึ้นมาท่วมแล้วช่วงหน้าๆ เราก็ไม่ไหวแล้วรีบยกข้าวของขึ้นข้างบนอย่างจ้าละหวั่น ทำคนเดียวเพราะไม่อยากรบกวนคนอื่นเค้า ก็ค่อยๆ ทะยอยยก ทะยอยขนขึ้นข้างบน อันไหนยกไม่ได้ก็เอาเก้าอี้มารองให้สูงพ้นน้ำ วันนี้บ้านข้างๆ ก็เข้ามาขนของอพยพแล้วเช่นกัน ส่วนบ้านลุงมนนี่เค้าย้ายกันไปนานหลายวันละ เตรียมพร้อมดีมากๆ

แล้วก็ในคืนนั้นน้ำก็ทะลักเข้าหลังบ้านเข้ามาทางขอบบัวที่เราไม่สามารถอุดรูรั่วได้ เนื่องจากมันเยอะ และเข้าไปอุดได้ลำบาก ตรงประตูที่กั้นไว้น้ำแทบไม่เข้าเลย แต่ตรงส่วนของขอบบ้านนี่ซึมเข้ามาได้เรื่อยๆ แล้วระดับน้ำนี่ก็เพิ่มขึ้นทุกชั่วโมง เข้าใจเลยว่าบ้านเก่าๆ ที่เค้าบอกกันว่าไม่ต้องไปเสียเวลาอุด เพราะน้ำมันเข้ามาได้แน่ๆ จริงมากๆ คืนนี้ก็คิดแล้วว่ายังไงคงต้องอพยพแล้วล่ะ อยู่แบบนี้ไม่ไหวแน่ๆ แล้ว พยายามย้ายของขึ้นข้างบนจนหลับไปตอนเกือบๆ ตีสี่ ตอนราวๆ สองทุ่ม คุณมานะบ้านข้างๆ ที่เค้าย้ายบ้านไปแล้ว เอารถยกรถเข้ามาเลย เพื่อเอารถอีกคันของเค้าที่จอดอยู่ที่บ้านขึ้นไป แล้วก็ขับออกไปไว้ที่อื่นหนีน้ำท่วม เราเห็นแล้วก็ทึ่ง ทุ่มเทจริงๆ แล้ววันนี้คุณยายแม่น้าติ๊กและน้ำติ๊กกับลูกๆ ก็อพยพกันละ มีรถสิบล้อเข้ามารับกันเลย คนเต็มท้ายรถ เรายืนมองตาปริบๆ เริ่มรู้สึกมากๆ ว่าควรอพยพ

ตื่นมาวันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 ลงมาดูน้ำตอน 6 โมงเช้า เห็นระดับน้ำที่เพิ่มสูงขึ้นแล้วก็ท้อใจอยู่ เพราะมันยังขึ้นมาเรื่อยๆ ตอนนี้น้ำท่วมพื้นหน้าบ้านหมดแล้ว ในครัวน้ำเข้ามาระดับ 2 ซม. ซึ่งก็ยังเพิ่มสูงขึ้น โทรบอกพ่อกับแม่ว่าน้ำสูงขึ้นมาก เดี๋ยวเราคงจะอพยพไปบ้านเอแล้วล่ะ แม่เลยบอกว่าเดี๋ยววันนี้จะเข้ามาที่บ้าน มาช่วยยกของขึ้น แต่ตอนแรกเรายังไม่ได้บอกว่าเราจะกลับมาชัยนาทด้วย แต่ดูจากปริมาณน้ำแล้ว เราก็คิดว่าถ้าแม่มาจากชัยนาทแล้วเราก็คงจะกลับไปอยู่ชัยนาทด้วยเลยจะดีกว่า ยังไงที่ชัยนาทน้ำก็ลดแล้ว

พ่อกับแม่จะออกจากชัยนาทราวๆ บ่ายโมง เราก็ตั้งหน้าตั้งตารอ ระหว่างนั้นก็พยายามขนข้าวของหลบน้ำขึ้นที่สูงไปเรื่อยๆ อะไรยกไหวก็ยก อะไรไม่ไหวอย่างตู้เย็นก็ปล่อย จนราวๆ บ่ายสองโมงที่น้ำเริ่มทะลักสูงล้นเกินระดับของพื้นบ้านไหลเข้ามาในตัวบ้าน ตอนนั้นเราก็ยกของอย่างไว ให้ทุกอย่างรอดน้ำให้ได้มากที่สุด แล้วตอนนั้นก็ต้องทำการตัดไฟที่ชั้นล่างไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัย แล้ววันนี้ก็ได้ทดลองทำสิ่งที่อยากลองมานาน คือการอึใส่ถุง ก็หาถังขยะขนาดกำลังพอดีเอาถุงดำใส่ลงไป แล้วก็นั่งอึ ที่อึนี่ก็เพราะว่ามันไม่ไหวแล้ว อดทนมาสองวันแล้วที่ไม่ได้อึ เพราะน้ำมันสูงไม่กล้ากดชักโครก ฉี่ก็ฉี่ใส่ขวดเอาไว้ การอึใส่ถุงนี่มันสุดยอดมากๆ เรื่องกลิ่น อึเรานี่ได้ชื่อว่าเหม็นระดับสุดยอดมาช้านาน แล้วเอาใส่ถุงแล้วมัดปากถุงแล้วกลิ่นก็ยังทะลุทะลวงออกมาได้ จนต้องเอาอีกถุงมาใส่แล้วเอาใส่ถังขยะที่มีฝา แต่ก็ยังกันกลิ่นไม่ได้ทั้งหมดอยู่ดี เลยทำให้ได้รู้เลยว่าเรื่องนี้นี่แหละที่จะทำเราแย่ตอนใช้ชีวิตบนชั้นสองของบ้าน

จากนั้นเราก็ลุยเก็บข้าวของ ทีแรกว่าจะทำแพลองลอยเล่นดู แต่จำนวนขวดที่มีไม่เยอะ ก็เลยเปลี่ยนใจไม่ทำและ ไปเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมตัวอพยพดีกว่า ช่วงนี้พี่ณัฐก็โทรมาสอบถามทุกวันเลยว่าเป็นยังไงบ้าง พี่เราเป็นห่วงเรามากๆ แต่เราก็ยังชิวๆ อยู่นะ แม้จะมีใจเสียบ้างบางที เพราะข่าวออกมาว่าให้แขวงบางไผ่ เขตบางแคเป็นพื้นที่อพยพนี่แหละ

จนตอนช่วงเย็นเราก็กินขนมปังกับบาโลน่าที่เหลือให้หมด เพราะไม่อยากเก็บไว้ตอนที่ไม่อยู่บ้าน แล้วก็เก็บข้าวของ เก็บคอมพ์ เอาเอกสารที่สำคัญติดตัวมาให้หมด แล้วก็ดูน้ำข้างล่างเป็นระยะๆ ตอนค่ำน้ำก็เข้าบ้านมาเต็มพื้นที่เรียบร้อยแล้ว น้ำมันหาทางเข้ามาจนได้ รูรั่วเล็กๆ มันก็ค่อยๆ ซึมเข้ามาจนเต็มพื้นที่ในที่สุด กันยังไงก็ไม่อยู่ สุดท้ายก็ต้องปล่อยให้มันเข้ามา

จากนั้นเราก็อาบน้ำเตรียมตัวอพยพ หลังจากไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน วันนี้รู้สึกเลยว่าน้ำประปาอาบแล้วรู้สึกคัน เลยอาบแล้วเอาน้ำที่ตุนไว้มาใช้อาบแทน ก็รู้สึกเลยว่ามันไม่คันแบบน้ำประปาจากก๊อก อาบเสร็จก็เตรียมเก็บข้าวของรอแม่มา ซึ่งแม่กับพ่อก็มาถึงราวๆ สองทุ่มกว่า แต่รถเข้ามาในหมู่บ้านไม่ได้แล้ว ดีที่เอาเรือมากันด้วย พ่อกับแม่ก็เลยพายเรือกันเข้ามา เห็นแล้วก็ชื่นใจที่พ่อกับแม่พายเรือเข้ามาช่วยเราแล้ว แม่ตะโกนเสียงดังเลย “นพ แม่มาแล้ว” ได้ยินกันทั้งหมู่บ้าน ^ ^

จากนั้นพ่อกับแม่ก็เข้ามาสำรวจภายในบ้านก็ตกใจกับสภาพน้ำที่ค่อนข้างดำเหมือนกัน น้ำมันสกปรกใช้ได้เลย จากนั้นพ่อก็พายเรือออกไปรับน้าๆ ที่จะมาช่วยกันยกตู้และของหนีน้ำ มีน้ารุ่ง(คนสวนที่บ้านชัยนาท) กับน้ารวย(อยู่บ้านข้างๆ ที่ชัยนาท) แล้วก็มียามที่ช่วยพายเอากระสอบทรายเข้ามาให้ แล้วก็จัดการขนเอาอิฐบล็อคลงวางตามใต้ตู้ต่างๆ ที่คิดว่ายังต่ำไป เอาโต๊ะมาหนุนตู้เย็น จัดกันย้ายตู้ต่างๆ ให้พ้นน้ำ จากนั้นก็ทำการเก็บข้าวของเตรียมอพยพได้ เราก็ขึ้นไปตัดไฟข้างล่างเหลือไว้แค่ไฟข้างบนที่ต้องเปิดตู้เย็นเอาไว้ แล้วก็เอากระเป๋าใส่เรือ แต่กว่าเราจะขึ้นเรือได้ก็พักนึงเลยนะเพราะระดับน้ำมันสูงเกือบถึงเป้าเลยอะขึ้นเรือลำบากมากๆ ขึ้นได้แล้วก็ค่อยๆ พายกันออกไปกับแม่สองคน ทีแรกเราอาสาพายเรือคนเดียว แต่ด้วยความที่ห่างเหินการพายเรือมานาน เลยออกนอกลู่นอกทางไป แม่เลยช่วยพาย แล้วเราก็คอยคัดหางเสือให้เรือวิ่งไปตรงๆ ใช้เทคนิคที่พ่อสอนมาตั้งนานแล้ว ในการพายเรือด้านเดียว ไม่ต้องยกพายไปๆ มาๆ สองด้าน พบว่าระยะทางมันไกลไม่ใช่เล่นเหมือนกันจากบ้านออกไปที่หน้าหมู่บ้านเนี่ย บรรยากาศแปลกตาสุดๆ เมื่อเดินทางด้วยเรือ ยิ่งเป็นตอนกลางคืนด้วยแล้วไม่คุ้นตาสุดๆ

พายออกมาถึงข้างหน้าหมู่บ้านก็เทียบเรือกับรถ 6 ล้อที่จอดรออยู่แล้วก็ค่อยๆ ขึ้นบนรถกัน ก็ได้เจอพี่กบ พี่หนิง แล้วก็โตโต้ลูกชายที่ติดรถนั่งมาด้วยกัน ขึ้นรถเก็บเรือเสร็จก็ออกไปล้างขากันที่ปั๊มปตท.ฝั่งตรงข้าม เราเพิ่งได้เห็นสภาพของถนนพุทธมณฑลสาย2 ที่น้ำมันท่วมไปเยอะทีเดียว รถขึ้นไปจอดบนเกาะกลางถนนกันเยอะมาก ซึ่งทีแรกเราก็เล็งไว้เหมือนกันนะ แต่รู้สึกรถยนต์ธรรมดาจะขึ้นลำบากก็เลยไม่ได้ย้ายมาจอดไว้ เห็นน้ำที่ท่วมเยอะแล้วก็รู้สึกคิดถูกแล้วที่อพยพออกมาเพราะไม่รู้จริงๆ ว่ามันจะเพิ่มสูงขึ้นอีกหรือเปล่า ก็ได้แต่หวังว่ารถที่ห่อพลาสติกเอาไว้จะช่วยกันน้ำไม่ให้เข้าได้จนกระทั่งเรากลับมา

จากนั้นพี่กบก็ขับพาพวกเรากลับชัยนาท เห็นพ่อกับแม่แล้วก็รู้สึกสงสารจริงๆ ที่ต้องมาลำบากในวันนี้ แต่ก็ดีใจที่พ่อกับแม่มารับเรากลับบ้าน ออกจากกรุงเทพฯ ตอนราวๆ สี่ทุ่มกว่า แวะกินข้าวต้มแถวอู่ทอง แล้วก็มาถึงบ้านตอนราวๆ ตี3 กลับมาก็อาบน้ำนอนสลบไสลเลย

• Kindle ธรรมดาราคา $79(Special Offer) หรือ $109
• Kindle Touch แบ่งเป็นแบบ Wi-Fi และ 3G ราคาตั้งแต่ $99 ไปจนถึง $189
• Kindle Fire รุ่นนี้เป็น tablet จอ LCD ราคา $199

รายได้จากค่าจ้างในการทำเว็บของเรานับจากนี้ 10% จะถูกหักเพื่อบริจาคให้กับการสร้างหอธรรมพระบารมี โดยการบริจาคเงินนี้ไม่ใช่ในนามของเรา แต่จะเป็นในนามของลูกค้าเรา ซึ่งเราจะไปเขียนขอใบอนุโมทนาบัตรให้กับลูกค้าด้วย ซึ่งเค้าก็จะเอาไปใช้หักภาษีได้อีกต่อนึง

เราคิดว่าทำแบบนี้น่าจะได้สองต่อทีเดียว เพราะได้ทุนสร้างหอธรรมพระบารมี และก็ได้สร้างโอกาสได้การทำทานที่ยิ่งใหญ่กับลูกค้าอีกด้วย ^ ^

คิดว่าจะใช้รูปแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่อาจจะมี option ให้ลูกค้าเลือกว่าเค้าอยากเอาเงินส่วนนี้ไปทำที่ไหน ซึ่งสุดท้ายเงินก็จะถูกนำไปใช้ทำบุญเหมือนกัน

Dialogue in the Dark

วันก่อนไปบริจาคเลือดที่สภากาชาดไทย ก็เลยถือโอกาสแวะไปดูงานนิทรรศการ Dialogue in the Dark ที่จามจุรีสแควร์ซะเลย นิทรรศการนี้มีมาตั้งแต่ปลายปี 2553 แล้วล่ะ แต่เราเพิ่งจะได้มานี่แหละ …

บรรทัดต่อจากนี้ก็จะเข้าสู่ความมืดกันแล้วนะครับ หาทางอ่านกันเอาเองละกันนะครับ

นิทรรศการนี้เค้าจัดขึ้นเพื่อให้คนทั่วไปได้มาลองสัมผัสกับความรู้สึกแบบคนตาบอด ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตโดยที่ไม่ต้องใช้ตา ใช้ประสาทสัมผัสอย่างอื่นช่วยในการใช้ชีวิตแทน ซึ่งมันเป็นประสบการณ์ที่จะหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว เนื่องจากว่าที่นี่เค้าจะจำลองรูปแบบของสถานที่หลายๆ แห่งเอาไว้ด้วยกัน ทำให้เรามีโอกาสได้เรียนรู้ได้อย่างครอบคลุมมากๆ มีไกด๋ที่คอยพาเราเดินไปตลอดนิทรรศการ

ไม่ค่อยอยากจะเล่าอะไรมากเกี่ยวกับตัวนิทรรศการเพราะบอกไปแล้วมันจะไม่สนุก สู้ให้มารู้เองที่นี่จะดีกว่ามาก

แต่สิ่งที่เราได้รับมันก็เยอะกว่าที่เราคิดนะ เพราะในความมืดมิดที่ดวงตาของเราไม่มีประโยชน์อะไรใน เสียงเป็นสิ่งที่เราใช้เป็นตัวช่วยมากๆ แล้วมันก็มีประโยชน์จริงๆ เรารู้สึกดีที่ได้ยินเสียงของคนที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อเรามองไม่เห็น จินตนาการของเราก็ไม่มีเลยว่าคนนั้นจะหน้าตาเป็นยังไง สูงต่ำ ดำขาว ยังไงก็ไม่รู้และไม่สนใจ เหมือนมันก้าวข้ามสิ่งที่ขวางกั้นเรามาตลอดในการที่จะเข้าไปทำความรู้จักกับใครสักคน หลายครั้งที่เรามองเห็นหน้าตาของเค้าแล้วเราก็จะมีจินตนาการไปก่อนว่าเค้าจะมีนิสัยยังไง หลายครั้งเราก็คิดในทางลบกับคนคนนั้นไปก่อนแล้ว ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วเค้าไม่ได้เป็นแบบที่เราคิดเลยสักนิด แต่พอได้มาลองอยู่ในความมืดกับคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนอีก 6 คน ก็ทำให้เรารู้เลยว่า เรารู้สึกดีกับทุกคนที่อยู่ด้วยกันตอนนั้น มันเป็นเวลาที่เราไม่สนใจสิ่งภายนอก(แม้จะมีความคิดว่าเสียงแบบนี้จะหน้าตาแบบไหน) เราสนใจแต่นิสัยใจคอของเค้า การพูดการจาของเค้า มันทำให้เรารู้เลยว่านี่แหละสิ่งที่ทุกคนควรให้ความสนใจมากกว่าเปลือกที่เห็นอยู่ภายนอก

แล้วไกด๋ของเราชื่อคุณอุดม เค้าก็น่ารักมาก เค้าเป็นคนตาดีมาก่อนแล้วเพิ่งจะมาเสียดวงตาจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ซึ่งกว่าเค้าจะทำใจยอมรับความเป็นจริงได้ก็นานพอสมควร แต่หลังจากยอมรับความเป็นจริงได้แล้วเค้าก็พยายามเรียนรู้ที่จะอยู่รอดและพัฒนาตัวเองขึ้นมาจนตอนนี้ก็เรียนอยู่ที่รามคำแหง ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งที่คนตาดีอย่างเรายังทำไม่ได้เลย

ฟังเรื่องของคุณอุดมแล้วเราก็กลับมาคิดว่า เรานี่มันก็โชคดีมากเลยนะ ที่ยังมีตาสองข้างที่คอยช่วยงานเรามาตลอดตั้งแต่ตื่นนอนจนหลับไป ซึ่งจริงๆ มันก็เป็นข้อเสียเหมือนกันตรงที่เราเองให้ความสำคัญกับประสาทตามากเกินไป เราละเลยกับประสาทสัมผัสส่วนอื่นๆ ที่จริงๆ ก็มีความสำคัญไม่แพ้กันเช่นกัน

เราก็เลยคิดว่าหลังจากนี้เราก็ควรจะกลับมาให้ความสำคัญกับประสาทส่วนอื่นๆ บ้าง ลองใช้สายตาให้น้อยลงบ้าง ใช้การสัมผัส ใช้หู ใช้จมูก ให้มากขึ้น เรียนรู้ที่จะฝึกฝนตัวเองมากขึ้น เพราะก็ไม่แน่ว่าวันนึงเราอาจจะไม่มีตา ไม่มีหู หรืออวัยวะอื่นๆ ก็เป็นได้

http://www.facebook.com/didthailand

จนวันที่เราตัดสินใจเคลมเจ้า Kindle ก็มานับดูแล้วมี 11 เส้น ก็คิดว่าถ้าอัตรานี้ปีหน้าก็คงจะไม่ไหวละ เลยตัดสินใจเข้าไปจะส่งอีเมลถามทาง Amazon ว่าเค้ามีกฎเกณฑ์ยังไงบ้างในเรื่องการเคลมสินค้า แต่ปรากฏว่ามีช่องทางให้แชทกับพนักงานผ่านทางหน้าเว็บของ Amazon เลย เราก็เลยไม่รอช้า ลองดูเลย

รออยู่ซักพักนึงกว่าจะมีพนักงานมาคุยกับเรา

พนักงานก็ถามว่าจะให้เค้าช่วยอะไรในคืนนี้(เราติดต่อไปตอนราวๆ 11 โมงเช้า แต่เป็นเวลากลางคืนของอเมริกา)

เราก็บอกว่ามีเส้นขึ้นบนหน้าจอของ Kindle เรา 11 เส้น อยากจะขอเปลี่ยนเครื่องได้ไหม เราก็คิดว่าเค้าคงจะต้องมีการสอบถามหรือขอดูรูปหรืออะไรที่จะพิสูจน์ว่าอาการมันเป็นอย่างงั้นจริงๆ แต่เปล่าเลย พนักงานเค้าก็บอกว่าเดี๋ยวเค้าจะส่งเครื่องใหม่ไปให้นะ (โอ้ววว ก๊อชชชท์ ง่ายเหลือเชื่อ) แต่เค้าจะทำการสั่งซื้อเครื่องใหม่ให้เลย แล้วก็จะทำการคืนเงินให้ตามจำนวนที่เพิ่งชาร์จไปในบัตรเครดิตนะ

แล้วเค้าก็ขอเลขบัตรเครดิต 4 ตัวสุดท้ายแล้วก็เลขวันหมดอายุ แล้วก็จัดการเข้าระบบให้เสร็จสรรพ แล้วก็ถามที่อยู่จัดส่งว่าถูกต้องไหม แจ้งราคาที่จะชาร์จในบัตร แล้วก็บอกว่า Kindle จะส่งไปถึงประมาณวันที่ 8 กันยายน !!!

ง่ายเหลือเชื่อ

แล้ววันนี้(วันที่ 5 กันยา) เราก็ได้เจ้า Amazon Kindle ตัวใหม่มาเรียบร้อยละ ^ ^ ทำการโอนข้อมูลเก่าเข้าไปแล้วก็จัดการ Collections ซะใหม่ก็ใช้งานได้แล้ว ฮี่ฮี่

อ้อ.. แต่เครื่องเก่านี่เค้าก็ให้เราส่งกลับไปให้เค้านะ แต่เค้าจะ refund เงินค่าส่งกลับเข้ามาให้อีกที

เอ้อ แต่ก็แปลกนิดๆ ตรงที่หน้าจอของ Kindle ตัวใหม่นี่ดู contrast จะน้อยกว่าตัวเก่าเวลาแสดงรูป แต่ก็ทำให้เห็นรายละเอียดบนรูปที่มากขึ้น

เราก็นึกถึงร้านฉ่อยเป็ดย่าง ถนนพุทธมณฑลสาย2 แถวบ้านเรานี่แหละ เพราะเป็นร้านโปรดของเราและที่บ้าน เนื่องจากมีเมนูหลากหลาย ทั้งข้าวทั้งก๋วยเตี๋ยว ซึ่งรสชาติก็โอเคเลย

อะ ดูเมนูยั่วซะหน่อย อิอิ

ตัวอย่างรายการอาหารร้านฉ่อยเป็ดย่าง

ทีแรกเราก็ว่าจะไปถามเค้าที่ร้านเลยว่าเค้าคิดราคายังไงบ้าง แต่เมื่อวานก็ไม่มีโอกาสได้แวะไป แล้ววันนี้ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเรามีเบอร์ร้านฉ่อยอยู่นี่หว่า เลยโทรไปสอบถามเค้า

เค้าคิดราคาตามนี้

• ต้องสั่งขั้นต่ำอย่างละ 200 ที่ (เช่นข้าวหน้าเป็ด 200 + ก๋วยเตี๋ยว 200 หรือจะเป็น ข้าวหน้าไก่ 200 อย่างเดียวก็ได้)
• ราคาอาหารจะบวกเพิ่มไปอีก 5 บาทจากราคาที่เค้าขายที่ร้าน เช่นข้าวหน้าเป็ดเดือนกันยายนจะขึ้นราคาเป็น 40 บาท + อีก 5 บาท ก็จะเป็น 45 บาท
• ถ้าไปจัดที่โรงเรียนสอนคนตาบอดเค้าจะไม่คิดค่าน้ำมัน
• ราคารวมถ้าสั่งอย่างเดียวก็จะเป็น 9,000 บาท ((40+5) x 200)