ช่วงนี้อยากได้มือถือใหม่ แต่ก็ไม่รู้จะเอารุ่นไหน(จริงๆ ก็ยังไม่มีตังค์ซื้อ) ก็เลยพยายามตั้งโจทย์ขึ้นมาดูว่าเราต้องการสเป๊กแบบไหนบ้าง ก็เลยได้มาราวๆ นี้

1. เบา น้ำหนักไม่เกิน 110 กรัม (หัวข้อนี้ค่อนข้างสำคัญเพราะไม่อยากให้มันถ่วงกระเป๋ากางเกง)
2. บาง (จะได้ไม่ตุงกางเกง)
3. มีปุ่มกดพิมพ์สะดวก (จริงๆ อยากได้แบบที่เป็น QWERTY keyboard)
4. ลงโปรแกรมเพิ่มได้ (สมัยนี้ก็ได้แทบทั้งนั้น)
5. ต่อ Wi-Fi, EDGE, GPRS ได้ (อันนี้จำเป็นเหมือนกัน เพราะคิดว่าจะเอาใช้ทำงาน)
6. ฟังวิทยุได้ (อันนี้ก็จำเป็น เพราะเบื่อๆ ไม่มีอะไรทำก็ฟังวิทยุ)
7. ไม่ใช่ Windows Phone OS(หรือ Windows Mobile) อันนี้แบบว่าไม่ชอบเป็นการส่วนตัว แม้จะไม่เคยใช้เลยก็ตาม

ตอนแรกๆ ก็จะมุ่งหาแต่รุ่นที่เป็น QWERTY keyboard อย่างเดียวเลย ทั้ง Nokia E63, i-Mobile TV640, Nokia E75, Nokia N97, BlackBerry Curve 9700 …

แต่สุดท้ายแต่ละเครื่องก็กดปุ่มได้ยากมาก เพราะเราเป็นคนนิ้วใหญ่ ดังนั้นพอไปกดปุ่มเล็กๆ มันก็เลยจะพลาดไปโดนปุ่มข้างๆ เสมอ

อ้อ.. เราตัด iphone ออกไปเป็นอันดับหนึ่งเลยนะ เพราะว่าไม่ชอบมือถือที่เป็นแบบ Touch อย่างเดียว และมันแพงเกินไป

พอได้ไปลองกดดูทุกๆ เครื่องแล้ว ก็รู้สึกเลยว่า การไปเน้นที่ QWERTY keyboard จะไม่เวิร์คซะแล้ว เลยเริ่มไปมองแบบอื่นดูบ้าง

ก็มาเจอ Nokia E52 ที่รู้สึกว่าคุณสมบัติได้เลย แต่ว่าหน้าตามันนี่สิคิดหนักเลย คือมันแปลกๆ อะ ถ้าจะให้เรามาถือเครื่องนี้สงสัยจะไม่เหมาะแน่ๆ

จนวันนี้ได้มาเจอกับ Nokia N79 ซึ่งเป็นรุ่นที่หน้าตาดูดีเอามากๆ และก็สอบผ่านจากโจทย์ของเราเกือบทุกข้อ ซึ่งเป็นรุ่นที่เรามองข้ามไปเลย

มานั่งๆ พิจารณาดูแล้วก็ครอบคลุมการใช้งานของเรามากกว่า E52 มากเลย เพราะ

• กล้อง 5MP ที่เป็นเลนส์อย่างดี แถม Macro ด้วย (E52 ไม่มีและแค่ 3.2MP)
• เปลี่ยนหน้ากากหลังได้ แถมมาให้ด้วยอีกสองสี น่าจะช่วยแก้เบื่อได้ดีทีเดียว
• ถ่ายวิดีโอได้ที่ 640×480 30fps (E52 ทำได้แค่ 15fps) เรื่องถ่ายวิดีโอนี่เราอยากให้มันถ่ายได้เต็มที่ เพราะกะจะใช้มือถือแทนกล้องดิจิตอลไปเลย
• และก็ได้คะแนนพิศวาสจากชื่อรุ่น N79 นี่เอง เพราะว่ารหัสของเราตอนเรียนศิลปากรคือ 438079 ซึ่งเลข 79 นี่เป็นเลขที่ของเราใน DEC รุ่นนี้ ซึ่งเราก็ค่อนข้างจะผูกพันธ์กับมันพอสมควร
• คะแนนพิศวาสอีกหนึ่งคะแนนมาจากการออกแบบให้ชื่อ Nokia ไปอยู่เป็นติ่งๆ ออกมาทางด้านบนขวานี่ด้วย เรารู้สึกว่ามันเก๋เอามากๆ เลย

พอเช็คประวัติของมันดูคร่าวๆ ก็เห็นว่ามันออกมาได้ปีนึงแล้ว จากราคาวันแรก หมื่นห้า ตอนนี้เหลือหมื่นหนึ่ง ซึ่งก็ดูเหมาะสมดีกับความสามารถของมันตอนนี้

เราก็เลยกะว่าถ้าไม่มีตัวเลือกอื่นที่ดีกว่านี้มาแทน เราก็คงจะเลือกเจ้านี่แหละ ^ ^

เขียนแปะไว้หน่อย จะได้รู้ว่าไปบริจาคครั้งล่าสุดเมื่อไหร่

คราวนี้ไปบริจาคที่เดอะมอลล์บางแคนี่เอง สะดวกที่สุดแล้ว ใช้เวลาในการปั๊มเลือดจนเต็มถุงที่ 6 นาทีครึ่ง (เดิมเคยทำได้ราวๆ 5 นาที) คราวนี้ที่ช้าน่าจะมาจากตอนบริจาคดันมีโทรศัพท์เข้ามาพอดี คุยแล้วเลยไม่มีสมาธิในการปั๊มเลือดเท่าที่ควร เดี๋ยวคราวหน้าว่าจะปิดมือถือก่อนบริจาคน่าจะดีกว่า

ก่อนหน้านี้จะรู้สึกว่าอยากออกไปทำอะไรซักอย่างให้ชีวิตมันได้มีความวุ่นวายบ้างในแต่ละเดือนๆ แต่ครั้นจะไปทำงานประจำนั่นก็มากเกินความต้องการ

เคยคิดว่าจะไปเข้าค่ายอาสาทุกเดือน แต่ก็เอาแน่เอานอนไม่ได้ แถมบางครั้งเราก็ไม่อยากไป บางทีมันก็ไกล ต้องเดินทางนาน

เคยคิดว่าจะกลับไปทำงานกับบริษัทของพี่เหม่งอาทิตย์ละวัน แต่ก็รู้สึกว่าการเดินทางไปกลับมันสาหัสพอควรถ้าเกิดไม่เอารถไป

จนมาวันนี้ได้ทางเลือกใหม่เข้ามา และก็คิดว่าน่าจะเป็นทางออกที่เรากำลังหาอยู่ นั่นคือการไปเป็นผู้ช่วยวิทยากรให้กับการฝึกวิปัสสนากรรมฐานที่วัดผาณิตาราม

ที่เราได้เจอเส้นทางนี้ก็โดยบังเอิญ เพราะว่าจากการที่เราไปปฏิบัติธรรมที่วัดผาณิตารามตอนวันที่ 5-12 พฤศจิกายน ที่ผ่านมา ทางผู้ช่วยวิทยากรรุ่นก่อนเค้าก็เห็นแววว่าเราน่าจะมาทำตรงนี้ได้ เลยเรียกไปคุยในวันสุดท้ายของการปฏิบัติ ซึ่งก็ไม่ได้มีแค่เราคนเดียว ยังมีอีก 3 คนที่ถูกคัดเลือกออกมาด้วย ทุกคนก็ดูจะสนใจ แต่อาจจะยังมีห่วงเรื่องงาน เรื่องครอบครัวอยู่บ้าง

จนวันนี้เค้าก็ได้นัดให้มาฟังอบรมการเป็นผู้ช่วยว่าต้องทำงานอะไรบ้าง มีประสบการณ์จากรุ่นพี่ยังไงกันบ้าง มีข้อดีข้อเสียยังไงกันบ้าง ซึ่งก็จัดที่โรงแรม Novotel สยามสแควร์กันเลยทีเดียว นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าไปในโรงแรมนี้

งานนี้เค้าจัดได้อย่างหรูหรามาก เราล่ะอึ๊งเลย แบบเป็นห้องประชุมสัมมนาแบบเป็นทางการสุดๆ มีไมค์ไว้ให้พูดด้วยอะ แถมตอนเที่ยงยังเลี้ยงอาหารเป็นบุฟเฟ่ต์ของโรงแรมที่สุดแสนหรูหราและอร่อยสุดๆ อีก *0* สุดยอดดดด

พอเสร็จสิ้นการสัมมนาเราก็ตัดสินใจไปลงชื่อเป็นผู้ช่วยวิทยากรทันที ซึ่งเราจะไปทำหน้าที่ในวันที่ 15-22 มกราคม 2553

สาเหตุที่เราคิดว่างานนี้แหละที่เป็นสิ่งที่เรามองหาอยู่ นั่นก็เพราะว่า งานนี้สามารถไปทำได้แทบจะทุกเดือน ทั้งปี ที่อยู่สบาย อาหารมังสะวิรัติก็สุดยอด นอนก็ยังนอนแอร์อีกอ่ะ

แล้วที่นี่เราคิดว่าไม่ไกลเท่าไหร่ อยู่ฉะเชิงเทรา ซึ่งขับจากบ้านเราไปแค่ร้อยกิโลเมตรเท่านั้นเอง และข้อดีที่เป็นสิ่งที่ทำให้เราตัดสินใจว่าจะลองทำนั่นก็เพราะว่าจะเป็นการช่วยให้ผู้ปฏิบัติธรรมได้ปฏิบัติได้อย่างเต็มที่ ได้ผลดีที่สุด ซึ่งนั่นจะเป็นการทำบุญอย่างใหญ่อย่างนึงเลย แถมเราก็จะยังได้ฝึกอีกหลายๆ อย่าง เช่น

• ฝึกการดูจิตตัวเองในเวลาดูแลผู้มาปฏิบัติ
• ฝึกการอยู่ร่วมกันกับผู้อื่น
• ฝึกการพูดคุยกับผู้อื่น (พอเรามาทำงานอยู่กับบ้านมากๆ แล้วเรามีปัญหากับการพูดคุยกับคนอื่นอย่างหนัก)
• ฝึกการสำรวมกาย วาจา ใจ
• ฝึกการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า
• ฝึกการดูแลผู้อื่นอย่างเท่าเทียมกัน
• ฝึกการเสียสละสิ่งต่างๆ เพื่อผู้อื่น

ซึ่งดูแล้วมันคุ้มค่ามาก กับการไปอยู่ดูแลผู้อื่น 7 คืน 8 วัน ซึ่งการทำหน้าที่ตรงนี้มันน่าจะช่วยให้เรามีสติในการทำงานประจำของเรามากขึ้นอีกด้วย

แถมยังได้ไปดู ไปเรียนทบทวนธรรมะต่่างๆ พร้อมๆ กับผู้มาปฏิบัติอีกต่างหาก แม้จะไม่ได้รับค่าจ้างเลย แต่เราว่ามันโคตรคุ้มเลยล่ะ

ก็ต้องมาดูกันว่ามกราคมนี้เราจะทำได้ดีแค่ไหน ^ ^

วันนี้เป็นวันฤกษ์ดี เพราะเป็นวันที่ 9 เดือน 9 ปี (20)09 เราก็เลยถือเอาวันนี้มาเป็นวันเริ่มต้นทำสิ่งที่เราอยากจะเรียนรู้ และทดลองทำมันทุกๆ วัน วันละ 1 ชั่วโมง เป็นเวลา 5 ปี ตามที่คุณตราวุธเค้าพูดเสมอๆ ว่าถ้าเราทำแบบนี้ เราจะสามารถเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านนั้นๆ ได้เลย

เราก็เลยคิดว่าน่าจะลองทำดูเหมือนกันนะ เพราะถึงเราไม่ทำอะไรใน 5 ปีที่มันจะผ่านไปนี้ เวลามันก็จะผ่านไปอยู่ดี สู้เราเอาเวลา 5 ปีนี้มาลองทำอะไรที่เค้าว่ามันจะดีกับชีวิตเราได้ไม่ดีหรือ (คุณตราวุธเค้าพูดในวิดีโอประมาณนี้ล่ะ)

ดังนั้นเราก็เลยคิดว่าเราน่าจะหาวันเริ่มต้นในการทำอะไรซักอย่างนึงนี้ซักวันนึง ซึ่งก็มาเจอเข้ากับวันนี้พอดี ซึ่งเลขของมันก็ดูดีด้วย ตามความเชื่อแบบไทยๆ ที่ชอบเลขเก้ากัน เพราะมันเสียงคล้ายกับการ ก้าว ไปข้างหน้า

สิ่งที่เราจะลองหัดดูก็คือการเล่นดนตรีน่ะเอง ทีแรกก็ว่าจะหัดเล่นกีต้าร์ แต่มาคิดๆ ดูแล้ว กีต้าร์เนี่ยมันเล่นแล้วเจ็บนิ้ว เราคงจะเลิกเล่นเอาง่ายๆ แล้วเราเป็นคนเหงื่อเค็ม ไม่ค่อยดูแลรักษาของ โอกาสที่สายกีต้าร์จะผุพังเร็วก็น่าจะมาก เลยเริ่มมองหาเครื่องดนตรีอย่างอื่นแทน ก็มานึงถึงคีย์บอร์ด เพราะว่ามันเล่นได้โดยไม่เจ็บนิ้วแน่ แค่จิ้มๆ แล้วมันก็ไม่ได้เป็นโลหะ เป็นคีย์พลาสติก ก็น่าจะเหมาะกับลักษณะของเรา ที่เช็ดๆ เอาก็สะอาด และอีกข้อที่เราสนใจคือ เราสามารถเอามันต่อเข้ากับเครื่องคอมพิวเตอร์ เพื่อใช้มันทำเพลงก็ยังได้ แถมยังไปเจอข้อดีอีกข้อนึงที่ทำให้ตัดสินใจได้ง่ายเลยคือว่า เอเค้าก็เคยหัดเล่นมาก่อน และเล่นได้ดีระดับนึง แม้จะร้างมือมานาน แต่ก็น่าจะมีเบสิคที่ช่วยหัดให้เราได้บ้าง

วันอาทิตย์ที่แล้วเอเค้าเลยพาเราไปซื้อที่เดอะมอลล์บางแค ร้าน BNG music ที่ ทีแรกเรานึกว่ามันมีสาขาอยู่ที่วงเวียนใหญ่แค่นั้น แต่ปรากฏว่ามันมาเปิดที่เดอะมอลล์บางแคด้วย ก็เลยเหมาะเลย แล้วโทรไปถามที่ร้านเค้าก็บอกว่ารุ่นที่เราสนใจอยู่มีขายอยู่ที่เดอะมอลล์ด้วย

วันนั้นก็เลยไปยืนเลือกกันกับเอมา ทีแรกเล็ง Casio CTK-3000 เอาไว้เลย แต่ไปถึงดันเจอ Yamaha อีกสองรุ่นมาเป็นตัวเลือก ซึ่งเสียงมันดีมากจริงๆ ฟังแล้วก็อึ๊งไป เกิดอาการลังเล แต่รุ่นที่น่าสนใจมันแพงกว่า Casio CTK-3000 ไปตั้ง 3000 บาท ก็เลยคิดว่าคงไม่คุ้มและรู้สึกชอบ CTK-3000 มากกว่าอยู่แล้ว ทั้งรูปร่างและสีสัน(คีย์มันจะเป็นแบบเปียโน และตัวเครื่องสีดำ) ก็เลยตัดสินใจเอา CTK-3000 นี่แหละ เพราะมันดูจะลงตัวกับเรามากที่สุดในตอนนี้ ก็จ่ายไป 11,770 บาท (Casio CTK-3000 ราคา 11,500 + หนังสือสอนอีก 270 บาท) แต่ก็ดีที่ได้ส่วนลดจากการใช้บัตรเครดิตกรุงศรีฯ มาอีก 5% แล้วก็ได้แลกของเป็นผ้าเช็ดตัวมาอีกผืน

ก็ได้เริ่มลองหัดเล่นไปบ้างแล้ว ก็รู้สึกว่ามันสนุกดีนะ แม้จะแอบยากไปบ้าง เพราะมันเป็นการหัดเล่นเครื่องดนตรีแบบจริงจังครั้งแรกของเราเลย เพราะเรานี่ไม่เคยเล่นเครื่องดนตรีอะไรมาก่อนด้วยอะ

วันนี้ก็ถือว่าเป็นฤกษ์ดีที่จะบันทึกเอาไว้ เพื่อให้ตัวเองได้อ่านในอีก 5 ปีข้างหน้า ว่าจุดเริ่มต้นของมันคือวันนี้นะ

ยังไงก็อย่าเลิกกลางทางนะโว้ย!

เพิ่งได้มีโอกาสเช่า ความจำสั้น แต่รักฉันยาว มาดู

ไม่ได้คาดหวังอะไรมากกับหนังเรื่องนี้ แต่เห็นเค้าว่ามันดีเลยไปเช่ามาดูบ้าง

ดูแล้วชอบ!

เป็นหนังที่ดีมากเรื่องนึงเลยในปีนี้ ชอบความละเมียดละไมในความรู้สึกของหนัง การดำเนินเรื่องที่ดูไม่รู้สึกว่าอืดอาดจนทำให้หลับ

ภาพสวย การแสดงของนักแสดงก็รู้สึกว่าสมจริง ดูแล้วเชื่อในตัวละครแต่ละตัว ความปราณีตของฝ่ายศิลป์ก็ยิ่งทำให้งานออกมาดูดีมากๆ

เรื่องนี้เช่าแบบ DVD มาดู รู้สึกว่าภาพมันชัดโคตร มารู้ทีหลังจากการเปิด Commentary ฟังอีกรอบ ว่าที่มันชัดขนาดนี้เพราะถ่ายด้วยกล้อง HD ไม่ได้ใช้ฟิล์ม ก็เข้าใจว่าเมื่อถ่ายเป็นดิจิตอล พอมาโพรเซสเป็น DVD เลยไม่เกิดการสูญเสียคุณภาพไป

แล้วก็ได้รู้เทคนิคการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ ที่ผู้กำกับ(ยงยุทธ ทองกองทุน)เค้าถ่ายหลายเทค หลายมุม เพื่อเอาไปเลือกใช้ตอนตัดต่ออีกที เพราะบางทีเมื่อถึงเวลาตัดต่อจริงๆ มุมมองอื่นมันก็ช่วยเล่าเรื่องได้ดีกว่า แล้วยิ่งเป็น HD แบบนี้ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องเปลืองฟิล์มอีกต่อไป

เรื่องนี้ผมว่าเป็นหนังที่ดีอีกเรื่องนึงที่ควรจะได้ดู ถ้าหา DVD มาดูได้ก็น่าจะดี ดูจบแล้วเปิดดูอีกรอบพร้อม Commentary จะช่วยเติมเต็มให้ตัวหนังได้สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น

วันนี้เกิดนึกครึ้มขึ้นมา อยากไปเดินเวียนเทียน พอดีเอมาที่บ้าน เลยชวนไปเวียนเทียนซะเลย

ก่อนไปเอก็ไปแวะซื้อของที่เดอะมอลล์ก่อน ก็กินข้าวเย็นด้วยเลย แล้วก็ไปพุทธมณฑลกัน ไปถึงก็ราวๆ 6 โมงกว่าๆ โชคดีหาที่จอดไม่ยากนัก ก็เดินเข้าไป ฝนก็ตกลงมาเยอะเหมือนกัน แต่ไม่หนัก พอจะกางร่มเดินไปได้

วันนี้มีคนมาเวียนเทียนกันเยอะพอสมควร แต่ไม่แน่นนัก มองเห็นคนเดินเวียนรอบองค์พระกันเยอะอยู่ เราก็เดินไปตามทาง ผ่านซุ้มที่เค้ามีให้ช่วยหล่อเทียนพรรษา ก็เอาซะหน่อย

แล้วก็เดินไปซื้อดอกไม้ธูปเทียน ซื้อโคมเทียนอันละ 30 บาท แล้วดอกไม้กับธูปตามศรัทธา แล้วก็ขอเค้าต่อไฟ ก็ทุลักทุเลพอสมควร เพราะฝนมันตก ก็ต้องกางร่มไปด้วย แล้วก็จุดไฟไปด้วย แต่ก็จุดติดไม่ยากนัก เพราะลมไม่แรง

จุดเสร็จก็มาเดินรอบองค์พระกันสามรอบ เราก็พับดอกบัวไปด้วย อิอิ สนุกๆ

พอเดินเสร็จก็ได้รับหนังสือธรรมะที่มีคนเค้าพิมพ์มายืนแจกเป็นธรรมทานอยู่ ก็รับมาหนึ่งเล่ม แล้วก็ไปเดินดูเค้ามีจัดให้ทำบุญรดน้ำมนต์ไรนี่แหละ เราก็ไม่ได้ทำ ก็ไปเดินๆ ดูแล้วก็ตีระฆังที่เค้ามีจัดไว้ให้ แล้วก็เดินกลับรถ

ขากลับนี่ฝนยังตกไม่หยุดเลย แต่ก็ทำให้เย็นดีนะ

วันนี้ไปดู Transformers 2 มาในโรง IMAX ที่พาราก้อน นั่งที่นั่งแบบแถวหลังสุดเลยนะ แบบเก้าอี้นั่งสองคนอะ เอเลี้ยง 800 บาท หุหุ รอบ 5 ทุ่ม

เราก็เลยเลี้ยงข้าวเย็นกับป๊อบคอร์นโค้กแทน (คุ้ม อิอิ)

ที่ตัดสินใจดูโรง IMAX เพราะทีแรกคิดว่าจะได้ดูแบบเป็นหนังสามมิติ แต่จริงๆ มันไม่ใช่ มันแค่หนังธรรมดาสองมิติ แต่จะมีบางฉากที่จะแสดงภาพเป็นสเกลของโรง IMAX เลย

โรง IMAX

เข้าไปดูในโรงอย่างแรกที่รู้สึกเลยคือบันไดมันชัน แล้วเดินขึ้นไปบนสุดนี่มองลงมาเสียวใช่เล่น จอมันสูงจริงๆ อะ เก้าอี้แบบฮันนีมูนซีท ค่อนข้างสบายเลยล่ะ แล้วนั่งตรงกลางพอดีเลยด้วยนะ ตรงทางเดินไม่มีแถวหน้าบังเลย ก็สบายดี

ที่นั่งฮันนีมูนซีทนี่เค้าจะมีผ้าห่ม มีหมอนให้ด้วยนะ แบบว่าสบายสุดๆ

สำหรับตัวหนัง

รู้สึกคุ้มค่าที่เสียเวลาออกไปดูนะ หนังดูสนุกมีรายละเอียดเยอะดี พวก effect นี่สุดยอดว่ะ ถ้าให้คนไทยทำคงดูไปเซ็งไป หนังแนวนี้ให้อเมริกาเป็นคนทำไปอะดีแล้ว

แต่บางทีรู้สึกว่าภาพมันยังชัดได้มากกว่านี้อีกนะ คือก็เข้าใจนะว่ามันเป็นการถ่ายด้วย film ภาพมันก็จะต้องมีเบลอบ้าง ถ้าเป็นการถ่ายด้วยกล้องดิจิตอลสำหรับ IMAX โดยตรงน่าจะดีกว่านี้มาก

สำหรับฉากพิเศษที่เพิ่มเข้ามาสำหรับโรง IMAX โดยเฉพาะ ที่เค้าบอกว่ามี 4 ฉาก เราก็ไม่รู้ว่าเห็นไปกี่อัน แต่ที่ชัดๆ ก็มีสองสามอันนะ แบบว่าปกติหนังทั้งเรื่องสเกลของภาพก็จะเป็นแบบหนังปกติทั่วไป แต่บางฉากมันก็จะยืดจนเต็มจอเลย คือส่วนที่เป็นสีดำบนและล่างจะหายไป ให้รายละเอียดเต็มๆ ตามากๆ

เรื่องของ subtitle ภาษาไทย เรื่องนี้มาแปลก คือมันจะเป็นแบบจางๆ นะ จะอ่านยากมาก ถ้าตรงตัวหนังเป็นสีออกขาวๆ ซึ่งไม่เข้าใจว่าเค้าตั้งใจให้มันไม่กวนตัวหนังหรือเปล่า เพราะเราก็ไม่ได้ดูหนังมานานมาก ก็ไม่รู้ว่าสมัยนี้เค้าเป็นแบบนี้กันหมดแล้วหรือเปล่า

โดยรวมถือว่าคุ้มค่านะ หนังยาวประมาณสองชั่วโมงครึ่งออกจากโรงมาตอนตี 2 กลับถึงบ้านเกือบๆ ตี 3

พอดีว่ามีอุปกรณ์ที่เป็น External อยู่สองอันคือ External DVD writer กับ External HDD ซึ่งทั้งสองอัน เราจะต่อกับ Mac mini ผ่าน port Firewire 400 เนื่องจากว่ามันให้ประสิทธิภาพที่ดีกว่า USB เยอะ

ทีนี้น้าเราเค้าฝากจะให้ Copy แผ่น CD (ที่ตอนแรกนึกว่าเป็นแผ่น DVD) ให้กับฝรั่งที่มาบ้านแล้วเกิดถูกใจเพลงของน้าเรา เราก็เลยเอา External DVD writer มาต่อ เพราะว่าใน Mac mini ของเรามันเขียนได้แต่ CD แล้วทีนี้ เราก็อยากจะเอาพวกหนังที่เก็บอยู่ใน External HDD ไปเก็บลง DVD ด้วยซะเลย

แต่มาติดปัญหาที่ Mac mini มี port Firewire 400 มาให้แค่ช่องเดียว ทำให้ต้องเลือกเสียบเอาซักอย่าง เลยไปบ่นใน Twitter ซะ ก็เลยได้พบทางสว่างเลย @thanate คนที่ follow เราอยู่ก็มาบอกว่า Box ที่ต่อแบบ Firewire ได้มันจะมีให้เสียบต่อไปอีกอันนึงได้ด้วยนะ

ไอ้เราก็เลยลองไปเอากล่องของเรามาดู เฮ้ย มันมีจริงๆ ด้วยล่ะ มันเป็นช่องเสียบสองช่อง ซึ่งเมื่อก่อนเราก็เคยสงสัยว่ามันจะมีทำไมวะตั้งสองช่อง ก็เลยจัดแจงไปเอาสายมาเสียบต่อพ่วงกัน

จาก Mac mini –> External HDD –> External DVD writer

แล้วก็ลองเปิด CD จาก External DVD writer ดู แล้วก็เปิดไฟล์ใน external HDD ไปพร้อมๆ กัน ก็ทำงานได้ดี โอ้ววววววว สุดยอด

จากนั้นก็เริ่มลองเอาไฟล์มา burn ลง CD แต่สงสัยจะใส่ข้อมูลเยอะไป เลยเปิดไม่ได้เลย พอลองใส่น้อยลงก็ใช้ได้ปกติ

แล้วก็จัดการย้ายไฟล์หนังที่โหลดๆ มาไปเก็บลง DVD ซะ แล้วสุดท้ายก็ทำการ Copy CD ของน้า

สำเร็จลงด้วยดี เย้

งานนี้ต้องขอบคุณเว็บ twitter.com นะเนี่ย คือบางทีปัญหาพวกนี้ เราก็ไม่คิดว่ามันจะมีทางออกทางอื่น และเราก็คงไม่ไปเสียเวลาโพสต์ถามในเว็บบอร์ดต่างๆ แน่ๆ เพราะเราก็คิดว่ามันคงจะไม่มีวิธีแบบนี้ แต่กับ twitter เนี่ย มันเป็นการบ่นที่มีคนบางคนจะได้เห็น แล้วถ้าเค้าคนนั้นเคยเจอเหตุการณ์ทำนองเดียวกัน และมีทางแก้ปัญหา หรือมีข้อมูลที่จะทำให้มันเป็นเรื่องง่ายขึ้น เค้าก็อาจจะส่งมาบอกเรา ซึ่งมันก็ไม่แน่ว่าจะเวิร์คหรือเปล่า แต่ครั้งนี้มันก็พิสูจน์แล้วว่ามันเวิร์ค

เห็นคุณ @kohsija เค้าใช้ ก็เลยจะลองใช้ดูมั่งเท่านั้นล่ะ

ตอนนี้อารมณ์แบบว่า อยากจะปั้นโมเดลหุ่นยนต์ คือมานั่งๆ นึกดู ว่าตัวเองชอบอะไร ก็มานึกถึงว่าเราชอบกันดั้ม เราชอบหุ่นยนต์ เราชอบปั้นโมเดล เราชอบอะไรที่มันแรงๆ รสจัดๆ

ก็เลยว่า น่าจะเอามันมารวมกันซะ โดยออกมาเป็น โมเดลหุ่นยนต์ที่มีท่าทางที่แสดงออกถึงอารมณ์หรือแอคชั่นแบบรุนแรง คือมันจะไม่ได้มาแนวๆ แข็งๆ ทื่อๆ แบบหุ่นยนต์ปกติทั่วไป แต่มันจะฉีกกฏเกณฑ์ของพื้นผิวที่แข็ง มันจะยืดหยุ่นกว่าที่ควรจะเป็น มันจะพริ้วไหวเหมือนมนุษย์ มันจะมีอารมณ์ที่รุนแรงแบบรู้สึกได้จากท่าทางของมัน

ตอนนี้ก็เลยว่าน่าจะเริ่มลองๆ มาทำอะไรแบบนี้ดูซักที ให้มันมีอะไรแปลกใหม่ในชีวิตขึ้นมาบ้าง ถ้าเราสนุกกับงานนี้มากๆ ก็ไม่แน่ว่าอาจจะทำเป็นอาชีพเสริมไปเลยก็น่าจะได้