วันนี้ได้ลองนั่งรถทัวร์จากขนส่งสายใต้ใหม่มาชัยนาทเป็นครั้งแรก แม่แนะนำมาก็เลยลองดู
กลับชัยนาทจากขนส่งสายใต้ใหม่
ตอบกลับ
ย้ายมาอยู่ชัยนาทแบบถาวร
จากเหตุการณ์น้ำท่วมกรุงเทพฯ บ้านเราก็โดนกับเค้าด้วย ก็เลยได้ย้ายกลับมาอยู่ชัยนาทตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 มาถึงวันนี้ก็อยู่มาเดือนกว่าแล้ว โดยที่ไม่ได้กลับไปดูบ้านอีกเลยตั้งแต่ออกมา Continue reading
และแล้วรถก็จมน้ำ
วันนี้ได้รับข่าวจากลุงพลเพื่อนบ้าน(ที่เป็นญาติเราด้วย) เค้าโทรมาบอกน้าติ๊ก(ญาติเราอีกคน) ว่ารถเราที่จอดเอาไว้แล้วเอาพลาสติกห่อกันน้ำไว้นั้น ตอนนี้พลาสติกมันได้หลุดออกแล้ว เราก็รู้สึกเสียใจนิดหน่อยที่ไม่ได้เอามันออกมาหนีน้ำ และก็ห่อเอาไว้ไม่ดีพอ คือจริงๆ ตั้งใจจะห่อให้ดีกว่านี้อีก แต่เวลามันไม่มี เพราะต้องเอาเวลาไปขนข้าวของอย่างอื่นหนีน้ำด้วย แล้วอยู่คนเดียว(แถมขี้เกรงใจไม่กล้าขอให้คนอื่นมาช่วย)ก็เลยยิ่งทำไม่ทัน สุดท้ายรถก็จมน้ำไปอีกหนึ่งคัน สังเวยให้กับน้ำท่วมใหญ่ไปจนได้ Continue reading
ประสบการณ์ชีวิตช่วงน้ำท่วมใหญ่
เพิ่งได้รับประสบการณ์ชีวิตที่หนักหนาเอาการกับการที่ต้องใช้ชีวิตช่วงน้ำท่วมใหญ่ เลยอยากมาเขียนไว้หน่อย
Kindle มาใหม่อีกแล้ว แต่ก็งั้นๆ อิอิ
Amazon ออก Kindle มาใหม่อีก 3 รุ่น คือ
- Kindle ธรรมดาราคา $79(Special Offer) หรือ $109
- Kindle Touch แบ่งเป็นแบบ Wi-Fi และ 3G ราคาตั้งแต่ $99 ไปจนถึง $189
- Kindle Fire รุ่นนี้เป็น tablet จอ LCD ราคา $199 Continue reading
10% ของค่าทำเว็บจะเอาไปทำบุญ
มีความคิดที่จะหาเงินช่วยสร้างหอธรรมพระบารมี ของวัดผาณิตาราม ก็เลยคิดขึ้นมาว่า
รายได้จากค่าจ้างในการทำเว็บของเรานับจากนี้ 10% จะถูกหักเพื่อบริจาคให้กับการสร้างหอธรรมพระบารมี โดยการบริจาคเงินนี้ไม่ใช่ในนามของเรา แต่จะเป็นในนามของลูกค้าเรา ซึ่งเราจะไปเขียนขอใบอนุโมทนาบัตรให้กับลูกค้าด้วย ซึ่งเค้าก็จะเอาไปใช้หักภาษีได้อีกต่อนึง
เราคิดว่าทำแบบนี้น่าจะได้สองต่อทีเดียว เพราะได้ทุนสร้างหอธรรมพระบารมี และก็ได้สร้างโอกาสได้การทำทานที่ยิ่งใหญ่กับลูกค้าอีกด้วย ^ ^
คิดว่าจะใช้รูปแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่อาจจะมี option ให้ลูกค้าเลือกว่าเค้าอยากเอาเงินส่วนนี้ไปทำที่ไหน ซึ่งสุดท้ายเงินก็จะถูกนำไปใช้ทำบุญเหมือนกัน
Dialogue in the Dark นิทรรศการที่มองไม่เห็น
Dialogue in the Dark
วันก่อนไปบริจาคเลือดที่สภากาชาดไทย ก็เลยถือโอกาสแวะไปดูงานนิทรรศการ Dialogue in the Dark ที่จามจุรีสแควร์ซะเลย นิทรรศการนี้มีมาตั้งแต่ปลายปี 2553 แล้วล่ะ แต่เราเพิ่งจะได้มานี่แหละ …
บรรทัดต่อจากนี้ก็จะเข้าสู่ความมืดกันแล้วนะครับ หาทางอ่านกันเอาเองละกันนะครับ 
นิทรรศการนี้เค้าจัดขึ้นเพื่อให้คนทั่วไปได้มาลองสัมผัสกับความรู้สึกแบบคนตาบอด ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตโดยที่ไม่ต้องใช้ตา ใช้ประสาทสัมผัสอย่างอื่นช่วยในการใช้ชีวิตแทน ซึ่งมันเป็นประสบการณ์ที่จะหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว เนื่องจากว่าที่นี่เค้าจะจำลองรูปแบบของสถานที่หลายๆ แห่งเอาไว้ด้วยกัน ทำให้เรามีโอกาสได้เรียนรู้ได้อย่างครอบคลุมมากๆ มีไกด๋ที่คอยพาเราเดินไปตลอดนิทรรศการ
ไม่ค่อยอยากจะเล่าอะไรมากเกี่ยวกับตัวนิทรรศการเพราะบอกไปแล้วมันจะไม่สนุก สู้ให้มารู้เองที่นี่จะดีกว่ามาก
แต่สิ่งที่เราได้รับมันก็เยอะกว่าที่เราคิดนะ เพราะในความมืดมิดที่ดวงตาของเราไม่มีประโยชน์อะไรใน เสียงเป็นสิ่งที่เราใช้เป็นตัวช่วยมากๆ แล้วมันก็มีประโยชน์จริงๆ เรารู้สึกดีที่ได้ยินเสียงของคนที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อเรามองไม่เห็น จินตนาการของเราก็ไม่มีเลยว่าคนนั้นจะหน้าตาเป็นยังไง สูงต่ำ ดำขาว ยังไงก็ไม่รู้และไม่สนใจ เหมือนมันก้าวข้ามสิ่งที่ขวางกั้นเรามาตลอดในการที่จะเข้าไปทำความรู้จักกับใครสักคน หลายครั้งที่เรามองเห็นหน้าตาของเค้าแล้วเราก็จะมีจินตนาการไปก่อนว่าเค้าจะมีนิสัยยังไง หลายครั้งเราก็คิดในทางลบกับคนคนนั้นไปก่อนแล้ว ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วเค้าไม่ได้เป็นแบบที่เราคิดเลยสักนิด แต่พอได้มาลองอยู่ในความมืดกับคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนอีก 6 คน ก็ทำให้เรารู้เลยว่า เรารู้สึกดีกับทุกคนที่อยู่ด้วยกันตอนนั้น มันเป็นเวลาที่เราไม่สนใจสิ่งภายนอก(แม้จะมีความคิดว่าเสียงแบบนี้จะหน้าตาแบบไหน) เราสนใจแต่นิสัยใจคอของเค้า การพูดการจาของเค้า มันทำให้เรารู้เลยว่านี่แหละสิ่งที่ทุกคนควรให้ความสนใจมากกว่าเปลือกที่เห็นอยู่ภายนอก
แล้วไกด๋ของเราชื่อคุณอุดม เค้าก็น่ารักมาก เค้าเป็นคนตาดีมาก่อนแล้วเพิ่งจะมาเสียดวงตาจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ซึ่งกว่าเค้าจะทำใจยอมรับความเป็นจริงได้ก็นานพอสมควร แต่หลังจากยอมรับความเป็นจริงได้แล้วเค้าก็พยายามเรียนรู้ที่จะอยู่รอดและพัฒนาตัวเองขึ้นมาจนตอนนี้ก็เรียนอยู่ที่รามคำแหง ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งที่คนตาดีอย่างเรายังทำไม่ได้เลย
ฟังเรื่องของคุณอุดมแล้วเราก็กลับมาคิดว่า เรานี่มันก็โชคดีมากเลยนะ ที่ยังมีตาสองข้างที่คอยช่วยงานเรามาตลอดตั้งแต่ตื่นนอนจนหลับไป ซึ่งจริงๆ มันก็เป็นข้อเสียเหมือนกันตรงที่เราเองให้ความสำคัญกับประสาทตามากเกินไป เราละเลยกับประสาทสัมผัสส่วนอื่นๆ ที่จริงๆ ก็มีความสำคัญไม่แพ้กันเช่นกัน
เราก็เลยคิดว่าหลังจากนี้เราก็ควรจะกลับมาให้ความสำคัญกับประสาทส่วนอื่นๆ บ้าง ลองใช้สายตาให้น้อยลงบ้าง ใช้การสัมผัส ใช้หู ใช้จมูก ให้มากขึ้น เรียนรู้ที่จะฝึกฝนตัวเองมากขึ้น เพราะก็ไม่แน่ว่าวันนึงเราอาจจะไม่มีตา ไม่มีหู หรืออวัยวะอื่นๆ ก็เป็นได้
เคลม Kindle มาครับ
เจ้า Amazon Kindle ตัวเก่งของเราที่ใช้มาเกือบปี มันมีอาการขึ้นเส้นบนหน้าจอ ตอนแรกก็เส้นเดียว ต่อมาก็เพิ่มมาอีกเส้น มันก็ไม่ได้กวนการอ่านหนังสือมากเท่าไหร่ แต่มันจะเห็นชัดเวลาเส้นพาดบนรูป
จนวันที่เราตัดสินใจเคลมเจ้า Kindle ก็มานับดูแล้วมี 11 เส้น ก็คิดว่าถ้าอัตรานี้ปีหน้าก็คงจะไม่ไหวละ เลยตัดสินใจเข้าไปจะส่งอีเมลถามทาง Amazon ว่าเค้ามีกฎเกณฑ์ยังไงบ้างในเรื่องการเคลมสินค้า แต่ปรากฏว่ามีช่องทางให้แชทกับพนักงานผ่านทางหน้าเว็บของ Amazon เลย เราก็เลยไม่รอช้า ลองดูเลย
ร้านฉ่อยเป็ดย่างบริการจัดเลี้ยงนอกสถานที่ด้วย
พอดีว่าเรา น้องปอม และพี่จุ๊บ จะเลี้ยงอาหารเย็นน้องๆ โรงเรียนสอนคนตาบอด กันในวันที่ 25 กันยายน 2554 เลยหาร้านอาหารที่จะไปจัดเลี้ยง
เราก็นึกถึงร้านฉ่อยเป็ดย่าง ถนนพุทธมณฑลสาย2 แถวบ้านเรานี่แหละ เพราะเป็นร้านโปรดของเราและที่บ้าน เนื่องจากมีเมนูหลากหลาย ทั้งข้าวทั้งก๋วยเตี๋ยว ซึ่งรสชาติก็โอเคเลย
อะ ดูเมนูยั่วซะหน่อย อิอิ
ตัวอย่างรายการอาหารร้านฉ่อยเป็ดย่าง
ทีแรกเราก็ว่าจะไปถามเค้าที่ร้านเลยว่าเค้าคิดราคายังไงบ้าง แต่เมื่อวานก็ไม่มีโอกาสได้แวะไป แล้ววันนี้ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเรามีเบอร์ร้านฉ่อยอยู่นี่หว่า เลยโทรไปสอบถามเค้า
เค้าคิดราคาตามนี้
- ต้องสั่งขั้นต่ำอย่างละ 200 ที่ (เช่นข้าวหน้าเป็ด 200 + ก๋วยเตี๋ยว 200 หรือจะเป็น ข้าวหน้าไก่ 200 อย่างเดียวก็ได้)
- ราคาอาหารจะบวกเพิ่มไปอีก 5 บาทจากราคาที่เค้าขายที่ร้าน เช่นข้าวหน้าเป็ดเดือนกันยายนจะขึ้นราคาเป็น 40 บาท + อีก 5 บาท ก็จะเป็น 45 บาท
- ถ้าไปจัดที่โรงเรียนสอนคนตาบอดเค้าจะไม่คิดค่าน้ำมัน
- ราคารวมถ้าสั่งอย่างเดียวก็จะเป็น 9,000 บาท ((40+5) x 200)
ที่มาเขียนนี่ก็เผื่อวันหลังเราจะสั่งอีกจะได้เข้ามาหาได้สะดวกหน่อย อิอิ
อ้อ เบอร์ติดต่อก็ 086-311-8131 นะครับ
แถมแผนที่ร้านอีกหน่อย
My Ferrari F50
ผลงานสมัยปี 2002 สร้างจากโปรแกรม Maya สมัยนั้นชอบรถคันนี้มาก เลยจับมาทำเป็น 3D ซะเลย แต่ก็ไม่เสร็จแหะๆ
